Skutki pobudki

Kiepsko dziś spałam. Budziłam się, pilnowałam zegarka. Obudziwszy się po raz enty przed 5 rano, stwierdziłam, że przekręcanie się z boku na bok nie przyniesie nic ciekawego poza obudzeniem śpiącego snem sprawiedliwego męża. Zaświtała mi myśl, żeby może wstać i pobiegać.

No i wstałam. Zegarek pokazywał godzinę, której nie ma, czyli 5 z groszami. Ubrałam się asekuracyjnie w koszulkę z długimi rękawami, legginsy 3/4, zasznurowałam buty, zmusiłam się do zjedzenia wafla ryżowego i wypiłam trochę wody. Na ulicy momentalnie otrzeźwił mnie nieprzyjemny, zimny wiatr, więc włączyłam Polara i ruszyłam z kopyta. Pustymi ulicami potruchtałam do Saskiego, w którym zrobiłam kilka mniejszych i większych pętelek, obejrzałam zmianę warty o 6, spotkałam dwójkę wariatów (biegaczy, ma się rozumieć) i wróciłam do domu - wściekle głodna, ale zadowolona. Wyszło 5.5 km w różnym tempie - biegłam jak mi się chciało, tzn. raz wolniej, raz szybciej. Bez planu, bez pulsometru. Tak sobie.

Ładnie było.

O reszcie dnia nie ma co pisać. 

A po południu poszłam sobie na siłownię, na której dobiłam się ostatecznie. Kilometr na bieżni, a potem godzina dla nóg i tego, co mam w miejscu tricepsów. Kiedy zeszłam do szatni, zapakowałam wszystkie ciuchy do torby i tak jak stałam poleciałam do domu, bo aż kręciło mi się w głowie z głodu i ze zmęczenia. Makaron ze szparagami postawił mnie na nogi i pozwolił z optymizmem skonstatować, że jeszcze tylko 3 dni do weekendu.

No to dobranoc.