Pierwsza jesienna życiówka

Tamtaramtamtam: 48:55 netto :) Moja życiówka na atestowanej dziesiątce. Pierwsza w życiu życiówka jesienna.

Przez pierwsze 2 km przebijaliśmy się pomiędzy tłumami spacerowiczów (wiecie: panny z kolczykami do pasa i w kolorowych bucikach do aerobiku, panowie goniący swoje brzuchy, itp.). Miło, że ludzie się ruszyli, ale po co stawali w strefie 45 - 50 minut? No dobra, niech im tam. W każdym razie, po 2 km mieliśmy 45 sekund straty, a ja byłam już zmęczona przeskakiwaniem z truchtu do galopu i na odwrót. Potem był podbieg i wreszcie prosta.

Nie miałam pojęcia, z jakim tempem biegniemy, bo Gacek odszedł do lepszego świata cyfrowego. Padł na amen. Może i dobrze, bo zdałam się całkowicie na swojego Najlepszego na Świecie Zająca, czyli męża.

Na kilometr przed metą zobaczyłam swoją odwieczną anonimową rywalkę (ta pani pewnie nie wie, ile razy frustrowałam się tuż przed metą, kiedy mnie leciutko wyprzedzała, pojawiając się nagle, jak spod ziemi). Choć już wypluwałam płuca, poddałam się niskiej żądzy walki i wyprzedziłam ją, a potem, rzężąc i charcząc dogalopowałam do mety. Tam dopiero zobaczyłam wynik netto i dowiedziałam się, że przez 8 km biegliśmy o 6 sekund szybciej od tempa docelowego, żeby nadrobić stratę z pierwszych 2 km.

Na razie tyle - więcej po weekendzie.