Zakichane długie wybieganie

Lubię długie wybiegania, kiedy nie trzeba patrzeć na zegarek, kiedy nogi same niosą i kolejne kilometry mijają sobie w swoim własnym rytmie. Mam wtedy czas na rozejrzenie się po lesie, nie tylko w sposób strategiczny (czy zdążę wyminąć tę rodzinę ZANIM zderzę się z jadącym z naprzeciwka rowerzystą, czy będę musiała zwolnić / przyspieszyć / uskoczyć do rowu?), lecz tak - dla przyjemności. Mogę nawet rozmawiać, bo biegnę spokojnie, wolniutko. Ale najbardziej lubię zająć się wtedy swoimi myślami, które po prostu sobie płyną.

Szkoda, że dzisiaj nie było tak przyjemnie. Od kilku dni mam nawrót swojej zmory z zeszłej jesieni - podobno były to zatoki, lecz żadne badania tego nie potwierdziły. Nie wiem co to jest / było. Fakty są takie: ciężka głowa, zapchany nos i od czasu do czasu leje się z niego woda. Jak z kranu. Alergia? Może, choć testy u alergologa nic nie wykazały. Na razie łykam Sinupret i liczę na poprawę.

No więc swoje 25 km biegałam dzisiaj z pakietem chusteczek higienicznych, rytmicznie posmarkując, a czasem kichając. Przez zapchany nos i niezbyt płynne oddychanie miałam skoki tętna, więc i tempo rwane. A nogi tak przyjemnie sobie leciały i głowa tak chciała szybciej, szybciej. Nie dało się, jeżeli chciałam zostać w pierwszym zakresie. 6:14 min / km to mój dzisiejszy urobek na trasie 25,120. Tylko ostatni kilometr pobiegłam mocniej: poniżej 5 min / km.

Trzeba przyznać, że Las Kabacki wczesną jesienią jest urzekający - spadają pierwsze listki z brzóz, słońce prześwieca ukośnie przez gałęzie drzew, powietrze jest ostre i pachnie mokrym mchem. Można też było podziwiać (lub sfrustrować się) innych trenujących, np. gromadkę panów, którzy, jeśli biegali dziś w pierwszym zakresie, podejrzewam, że nastawiają się na schodzenie poniżej 2h40min w którymś z jesiennych maratonów. Spotkaliśmy kolegę z zeszłosobotniej sztafety - biedak ganiał dziś 4 x 4 km, czyli to, z czym zmagaliśmy się tydzień temu.

Jako osoba nierozsądna wystroiłam się w krótkie spodenki i koszulkę z krótkimi rękawami. Dobry wybór na bieganie po nasłonecznionej Polanie Powsińskiej, ale w lesie było mi miejscami zimnawo, zwłaszcza na tych ścieżkach, po których hulał wyraźnie jesienny wiatr. Kiedy dobiegłam do samochodu, natychmiast zmieniłam koszulkę na suchą, założyłam spodnie od dresu, opakowałam się w polar i kurtkę z kapturem. Czekając na robiącego parę kilometrów dłuższy trening męża, wypiłam pół litra izotoniku i zjadłam parę wafli ryżowych.

W domu porozciągałam się najlepiej jak potrafię, zrobiłam kilka asan i słynne ćwiczenia krótkiej stopy - wyszło tego w sumie ponad pół godziny tarzania po macie. Może dlatego nie czuję się jakoś specjalnie poobijana. Jeśli jeszcze nie rozłożę się na amen, uznam dzisiejszy dzień za pasmo sukcesów, mimo smarkania i tempa.

A poniżej: ścigający się z własnym cieniem na finiszu :)