Połamaniec

Piszę relację skrótową i idę spać, a nawet jeśli nie zasnę, chcę wreszcie się położyć.

Do półmetka było jeszcze w miarę dobrze - brutto 2 godziny, netto ok. 1:59. Samopoczucie niezłe, moc była, a więc były i szanse na zejście poniżej 4 godzin. Biegłam za Kubą, który robił sobie delikatne 60-kilometrowe wybieganie przed Kaliszem.

Przed Mostem Świętokrzyskim (23 km) poczułam, jakby mnie ktoś zdzielił kijem baseballowym po tzw. krzyżu, a potem poprawił z podkutego buta. To spięły się prostowniki grzbietu, które pociągnęły za sobą cały gorset mięśniowy, odbierając mi możliwość normalnego oddychania i ściskając żołądek, co natychmiast sprawiło, że zrobiło mi się niedobrze. Cudnie, bo przede mną jeszcze 19 km biegu. Zgubiłam Kubę, dogoniła mnie Agnieszka na rowerze. Prawie płacząc powiedziałam jej o plecach, więc kazała je porozciągać. Przeszłam się i znów pobiegłam, kombinując, czy nie zejść z trasy.

Szczegółów Wam oszczędzę, ale dalej na zmianę szłam i biegłam, szłam i biegłam. Kiedy szłam, było w miarę ok, tzn. bolało, ale dało się wytrzymać. Kiedy przechodziłam do biegu (emmm, do truchtu, żeby odpowiednie dać rzeczy słowo), bolało potwornie, nie mogłam złapać tchu (ze ściśniętą przeponą jest naprawdę kijowo) i czułam falę mdłości.

Od czasu do czasu mobilizował mnie doping - Olek z megafonem i wtórująca mu Beata, jacyś chłopcy, którzy przybijali sobie ze mną piątki. Od 25 km podłączyłam się pod Leszka, który również robił delikatne wybieganie przed Kaliszem. Było bardzo miło, ale przy 30 km zatrzymałam się, a Leszek zniknął mi z oczu.

Na Powiślu dogonił mnie DrProctor i chwilę pogawędziliśmy o swojej niedoli. On pobiegł dalej, a ja usiadłam na jakimś przyjemnym murku. Było ciepło, świeciło słońce. Gdyby nie koleżanka na rowerze, chyba bym na nim została. Większość Powiśla przeszłam, dopóki nie dotarłam do punktu KOW (Komitetu Odżywek Własnych), przed którym najpierw przysiadłam na krawężniku, a potem do niego elegancko dospacerowałam, wzięłam izotonik i poszłam dalej. Przy fladze z napisem 37 km postanowiłam pobiec, ale przy fladze z 38 km plecy po prostu zatrzymały mnie w miejscu. Weszłam pod górę przy Cytadeli i ruszyłam biegiem od 39 km, stopniowo przyspieszając i wyprzedzając innych biegaczy. Plecy bolały tak strasznie, że z trudem hamowałam chęć rozbeczenia się na środku trasy. Zacisnęłam zęby i powtarzałam sobie: "Jeszcze kilka minut i siądziesz, napijesz się wody, potem zjesz obiad, wypijesz herbatę, piwo, potem się położysz." I tak cały czas, żeby zapomnieć o bólu i biec.

Na Placu Piłsudskiego rozbawił mnie starszy pan, który zaczął bić brawo i wołać "Pani Haniu, pięknie pani biegnie! Piękny styl! Stylowy krok!", a razem z nim bili brawo jego koledzy. Trochę zbaraniałam, bo wydawało mi się, że ledwo szuram nogami, ale pomachałam do nich przyjaźnie i skręciłam w stronę Krakowskiego Przedmieścia. Kiedy wbiegłam na nie i zobaczyłam, że jeszcze tylko 300-400 metrów, odbiłam się  w miejscu i przyspieszyłam jak tylko mogłam. Wyprzedziłam jeszcze ze 20 albo i 30 osób, leciałam nie zważając już na nic, byle szybciej do mety. Słyszałam, że ktoś mi dopinguje, nie wiem kto, widziałam tylko machającego tatę i męża. Wpadłam na metę z czasem brutto 4:38:08. Netto chyba 4:36 coś.

I wtedy uszło ze mnie powietrze. Odebrałam rzeczy z depozytu, usiadłam na folii i... popłakałam się. Nawet nie chodziło o ten czas, tylko raczej nad sobą popłakałam: że wreszcie siedziałam, że tak strasznie bolały mnie plecy, że czułam się jakby mnie ktoś solidnie obił. Znalazł mnie mąż i tata, przebrałam się w suchą koszulkę, założyłam kurtkę, wysmarkałam nos i poszliśmy na obiad, do którego wypiłam wymarzoną gorzką herbatę, mnóstwo wody i małe, zimne piwo.

Już się nad sobą nie użalam, a nawet jestem zadowolona. Przebiegłam się po swoim ukochanym mieście, a na trasie spotkało mnie tyle ludzkiej życzliwości i sympatii - bez niej chyba nie zmobilizowałabym się do ukończenia biegu.

Życiówkę zrobi się wiosną. Albo i nie. Doszłam dziś do filozoficznego wniosku, że w bieganiu nie to jest dla mnie najważniejsze.

A tymi cholernymi plecami to już ja się zajmę! Tylko najpierw trochę poleżę i odpocznę.

PS. Dziękuję Wam za wszystkie dobre życzenia!
PS2. Jeszcze raz dziękuję Agnieszce, Olkowi, Kubie, Leszkowi, Beacie, Basi i całemu KOW-owi.
PS3. A na sam koniec, lecz w sumie przede wszystkim: dziękuję i gratuluję Stasiowi, mojemu dzielnemu i kochanemu mężowi, który dziś poprawił swoją życiówkę o 13 minut i przybiegł z czasem 3:49 netto! I to mimo jeszcze bardziej beztroskiego podejścia do treningów i kilometrażu niż moje :)