Górskie histeryjki

Przed wyjazdem na narty martwiłam się (no, może nie martwiłam, ale zauważyłam z lekkim smutkiem), że robię mało treningów siłowych. W pieczarkarni nie byłam już od... ho, ho. Gdyby nie clubbing na Agrykoli i nie szwajcarskie pagóry, czyli trochę siły biegowej, martwiłabym się może i nieco bardziej zaawansowanie. W dodatku, w Warszawie długo panowała nietypowa zima, podobna raczej do zim z Lacjum niż Mazowsza, nie pozwalająca nawet na należyte sponiewieranie się po śniegu czy lodzie.

Dzięki pewnemu zbiegowi okoliczności w tym roku pojechaliśmy na narty znacznie wcześniej niż zwykle. Czyli nie w marcu, a w styczniu. Patrząc na warszawskie wydanie rzymskiego grudnia, przez kilka tygodni śledziłam w internecie lokalną prognozę pogody, a w szczególności zakładkę "bolletino neve", czyli śnieżny biuletyn, w którym odnotowuje się ostatnie opady śniegu oraz grubość pokrywy śnieżnej w dolinie i w górach. Długo nie było nic, ale w końcu, przed Bożym Narodzeniem i po nim, spadło tyle śniegu, że bolletino neve z dumą odnotował 40 cm w dolinie i 50 cm w górach. Może nie szał ciał, ale coś tam się pojeździ

Na miejscu okazało się, że trasy są przygotowane fantastycznie, a i w dolinie śniegu nie brakuje. Do tego stopnia, że nawet na moich ulubionych ścieżkach biegowych leżała biała pokrywa, a podbieg pod ruiny, o którym pisałam w zeszłym roku, mogłabym pokonać, gdybym pomagała sobie zębami.

To był nasz pierwszy narciarski wyjazd z Ironmanem. Zastanawialiśmy się, jak zorganizować sobie czas, żeby każde z nas pojeździło choć trochę, żeby wygospodarować popołudnia na bieganie (tu również musieliśmy się zamieniać opieką nad Ironmanem, a śnieg, podbiegi i wysokość, zniechęcały do treningów z wózkiem), żeby przygotować jakieś jedzenie, mieć parę chwil na luksusy typu czytanie książek, a przede wszystkim - luksus nad luksusami - porządnie się wyspać. Stanęło na tym, że jeździliśmy na zmianę po około 1,5 godziny. Niezbyt dużo, ale lepszy rydz niż nic. W tym czasie to, które zostawało w dole, zaprzęgało się do Ironmanowego wózka lub sanek (wózek do spania, a sanki do rozrywki) i spełniało posłusznie zadanie konia pociągowego. Po powrocie do domu, jedno dawało Ironmanowi obiad, a drugie wskakiwało w rzeczy do biegania i robiło trening. Ponieważ wszyscy struliśmy się świeżym powietrzem i dostaliśmy choroby wysokościowej, padaliśmy jak muchy w miarę wczesnym wieczorem i wszyscy (hura! i podkreślam: wszyscy) spaliśmy długo, długo, długo. Dorośli - 9 i więcej godzin. Wypas!

A w szczegółach wyglądało to tak:

Przyjechaliśmy na miejsce w niedzielę wieczorem. W poniedziałek musieliśmy rano załatwić skipassy oraz wypożyczenie nart. Pojechaliśmy na górę, na której są zarówno ośle łączki, po których można jeździć z dzieckiem na saneczkach, jak i wyciąg krzesełkowy prowadzący na szczyt, z którego można śmignąć przyjemną czerwoną albo czarną trasą. Zrobiłam 5 kolejek czerwoną, bo czarna była zamknięta i wróciłam, żeby zmienić męża przy Ironmanie. Najpierw poszliśmy oglądać zagrodę z kucykami, a potem Ironman zaczął ziewać, więc zapakowałam go do wóza na drzemkę. Resztę czasu spędziłam na wygrzewaniu się na słońcu i czytaniu książki. Bosko. Po południu trzeba było kupić jakieś jedzenie, potem kolacja i padliśmy o jakiejś niemowlęcej porze.

We wtorek trochę się zachmurzyło, ale i tak pojechaliśmy pod bardzo lubiany przez nas szczyt, z którego zjeżdża się również albo czarną albo czerwoną trasą. A czarna trasa, nie dosyć, że długa, ma dodatkową premię na mecie: miłą knajpkę, z osłoniętym od wiatru ogródkiem i bardzo dobrym jedzeniem. Znowu pojechałam na górę jako pierwsza, bardzo żałując na samym szczycie, że nie zabrałam gogli. Wiał okropnie mocny wiatr, który podrywał puch śnieżny i walił nim po oczach. No dobra. Pochyliłam się mocno, obciążyłam podręcznikowo przody i ruszyłam. Dało się wytrzymać, choć po południu miałam się przekonać, że od siekącego śniegu spuchły mi powieki. Kiedy zjechałam do męża, wyszło słońce. Zaprzęgłam się do sanek i pomaszerowałam doliną, którą odkryliśmy w ubiegłym roku. Idzie się nią najpierw leciutko i niezauważalnie, a potem już zdecydowanie odczuwalnie i widocznie, pod górę. Po 40 minutach byłam zasapana jak parowóz, a Ironman siedział z rozdziawioną w uśmiechu buzią i wydawał zachęcające okrzyki. Stwierdziłam, że z górki będzie łatwiej, więc zawróciłam. Tiaaaa, łatwiej. Z górki musiałam biec. W ciuchach narciarskich i przeciwśniegowych buciorach. Sanki mknęły, Ironman zanosił się od śmiechu, a ja naprężałam swoje nędzne tricepsy, żeby nie tracić kontroli nad pojazdem. Kiedy wróciliśmy do domu, resztką sił przebrałam się w ciuchy biegowe, po czym ruszyłam z prostym, jakby się wydawało treningiem - 8 km w pierwszym zakresie. Po śniegu, cały czas lekko pod górkę - choć biegłam wolno, na pewno weszłam w głęboki drugi zakres. 4 km w jedną stronę (cały czas pod górkę) i 4 km w drugą (odpoczynek - z górki). Wieczorem byłam tak zmęczona po całym dniu, że miałam wysokie tętno, bolała mnie trochę głowa i było mi lekko niedobrze.

W środę znów piękna pogoda i znów ta sama góra, co we wtorek. Najpierw pojechał mąż, a ja poszłam na spacer z Ironmanem. Znowu doliną. 1.5 godziny i powrót. Zmiana. Wjechałam na górę, zjechałam na dół i... stwierdziłam, że nic z tego nie będzie. Mam coś w rodzaju kryzysu aklimatyzacyjnego, tzn. czuję się słabo, mam zmęczone nogi, jest mi znowu niedobrze. Wróciliśmy do domu i do wieczora doszłam do siebie. Na pewno przy wyraźnej pomocy dużej ilości makaronu i czekolady.

W czwartek mąż miał rano jazdę z instruktorem, a później do nart dorwałam się ja. Wjechałam najbliższymi wyciągami na górę, z której przedostałam się w stronę szczytu, na który, z kolei, mąż mógł wjechać wagonikiem z wózkiem i poczekać na mnie w schronisku. Zrobił się silny mróz (minus naście na górze), wiatr powywiewał trochę śniegu z tras i parę razy zatańczyłam krawędziami na żywym lodzie. Pojeździłam ze 2 godziny i wróciliśmy do domu. Aha, na jednym podjeździe jakiś uroczy Rosjanin zepchnął mnie z wyciągu. Bo podobno nie stałam w kolejce, jak należy. Pouczył mnie na przyszłość, rzecz jasna, nie przeprosił, a ja mu na to nawrzucałam w języku Dantego. Ku wyraźnej uciesze pilnującego wyciągu pana.

Koniec lenistwa biegowego - trening. Tym razem 10 x 100 m podbiegu + 5 km pierwszego zakresu. Na podbiegi wybrałam sobie ścieżkę, che che che, spacerową, prowadzącą z położonej niżej miejscowości pod kościół. Nachylenie, myślę, minimum 8%. Po 3 podbiegu myślałam, że zejdę. Po 5 stwierdziłam, że jestem bardzo dzielna. Po 7 zaczęłam sobie obiecywać kolejne porcje strudla i gorącej czekolady z bitą śmietaną. Po 10, na wacianych nogach, ruszyłam przed siebie. Znowu lekko pod górkę. Wróciłam do domu naprawdę porządnie zmachana.

W piątek z instruktorem jeździłam ja. Cóż tu pisać? Przez resztę dnia czułam narastający ból w udach i pośladkach. Nie dało się obijać. Zaliczyłam znów długi spacer z Ironmanem oraz podbieganie z saneczkami pod górkę i wspólne zjeżdżanie.

Sobota - ostatni dzień jazdy z instruktorem. Przypomniało mu się, że trzeba popracować nad moim carvingiem i jeździliśmy na jakimś długim i straszliwie smaganym wiatrem stoku, na którym były poustawiane tyczki. Na pewno nie jeździłam carvingowo, ale się nie zabiłam ani nie skończyłam z tyczką w oku. Za to na dół dotarłam w charakterze sopla lodu, bo na górze było -12 i wiatr. No ale widoki obłędne.

Niedziela. Oj, w niedzielę się działo. Pojechałam na górę jako pierwsza. Wybrałam sobie ulubioną długą czarną trasę. Jadę sobie, jadę. Nagle na środku wyrasta tabliczka "Pericolo / Danger". Phi? Za tabliczką leżą ludzie. Hamuję, patrzę, cóż oni tak leżą, postanawiam podjechać do jednego z gramolących się, żeby mu pomóc. Niestety nie pomogłam, bo ludzie leżeli na połaci gładziutkiego lodu, wjechawszy na który, już tylko walczyłam o zachowanie równowagi i możliwie szybkie wydostanie się niżej. Pojeździłam trochę niżej i znów wróciłam na górę, wybierając, jak mi się zdawało lepszy wariant czarnej trasy. Tym razem czekała na mnie tabliczka "Rallentare / Slow down", a za nią muldy z nawianego puchu. Wydostałam się za nie. Ups. Ścianka. Z lodem. Ruszyłam, próbowałam skręcić i nie wiem, co się stało, bo po chwili leżałam bez nart, za to poza trasą. Co zrobiłam widząc nad sobą ścianę, pod sobą ścianę i leżąc na grudach lodu? Poryczałam się i zadzwoniłam do męża. Po 10 minutach wylegiwania się fuori pista, zauważył mnie jakiś miły starszy pan, który wyszedł poza trasę, pozbierał moje narty (jedna 10 m niżej, druga 10 m wyżej), pomógł mi je wpiąć, upewnił się, że nie jestem połamana i pojechał. Możliwe, że to był Anioł Stróż. Ruszyłam za nim, w stronę męża, który już wjechał jednym wyciągiem i kierował się w stronę kolejki, zorganizowawszy Ironmanowi towarzystwo miłej pary z Sardynii oraz uroczych pań z obsługi schroniska (kiedy przyjechaliśmy, Ironman, obłożony zabawkami i balonikami, brylował przy stole). Po drodze wywaliłam się jeszcze raz na kolejnej zaspie z nawianego śniegu. Dojechałam do stojącego przy wyciągu męża, zjechaliśmy razem i postanowiłam więcej tego dnia nie jeździć. Za to przebrałam się w ciuchy biegowe i pobiegłam na 10-km cross, którego część zrobiłam w dolinie przemierzanej do tej pory w charakterze konika Ironmana.

W domu policzyłam siniaki. Ojojoj. Po raz kolejny podziękowałam swojemu kaskowi za to, że ochronił moją pustą głowę przed rozbiciem się w drobne kawałki.

W poniedziałek rozpoczęliśmy akcję "powrót". Nocowaliśmy w b. NRD. Rano, nie bacząc na ciemności i siąpiący deszczyk, wyszłam na trening. 4 km pierwszego zakresu i 2 km drugiego zakresu. Bardzo wolno - drugi zakres w tempie 5:11 min/km. Jednak trochę sobie zmęczyłam nogi, a na efekt odbicia przyjdzie trochę poczekać.

Żeby tak znowu pojechać w jakieś góry... Albo, że też żaden uczynny lodowiec nie pofalował mocniej Mazowsza. Ech.

Tymczasem w Warszawie zima zadomowiła się jakoś półgębkiem, albo raczej półdupkiem. Niby pada śnieg, ale zaraz robi się z niego błoto. Niby zimno, ale bez mrozu.

No i tak to.

Miłego weekendu!