Ojojoj

Staczam się. Zamiast święty wtorkowy wieczór spędzić na podnoszeniu ciężarów, wyciskaniu i rzeźbieniu, rozpłaszczyłam cztery litery w fotelu i podnosiłam tygodniowy bilans kaloryczny. A następnie poszłam nieprzyzwoicie wcześnie spać, tylko nie mogłam zasnąć i czytałam "Dwoje biednych Rumunów mówiących po polsku". Niemożliwe stało się możliwe - to Masłowska w końcu mnie uśpiła około 1 w nocy.

Zapomniałam, że wcześniej, w ramach pokuty za wieczorne lenistwo, nastawiłam budzik na 5:40. Kiedy zadzwonił, stwierdziłam, że pokutę odbędę kiedy indziej. Wyrzuty sumienia wyrzuciły mnie z łóżka kilkanaście minut później. Nawet pogoda nie stała po mojej stronie - ani śladu deszczu, ani śladu śniegu, iglica Pałacu Kultury na tle rozjaśniającego się nieba, widocznego spomiędzy poprzerywanych chmur. Żadnych wymówek.

Było senne 7 km (średnie tempo 5:57 min/km), czyli tyle, ile było w planie na piątek, bo w tym tygodniu środa będzie w piątek, a piątek był w środę. Za to wtorek wypadł w końcu w czwartek i znów pokutowałam - tym razem a konto grzeszenia potreningowego. Wczoraj ludzkość ponoć obchodziła Światowy Dzień Pizzy. Jak już pewnie pisałam, pizza jest dla mnie owocem, yyyy, niewskazanym (pszenica + białko krowie), no ale... święto to święto, prawda?

Siłownia wyglądała tak: 1 km rozgrzewki, przysiady ze sztangą (0, 20, 40 kg), dwa rodzaje wykroków z ciężarkami, balansowanie na odwróconym bosu z błękitnym sześcianem między kolanami, ćwiczenia na biceps i triceps, maszyna do góry pleców, rzymska ławeczka, brzuchy i około 15 minut rozciągania.

W drodze do domu przeszliśmy przez okoliczną pizzerię, która (chlip, chlip) straciła już swój główny atut w postaci Sycylijczyka Massimo, który robił najlepszą pizzę na północ od Przełęczy Brenner. Niestety, polska zima nie przypadła mu do gustu i wrócił na Sycylię zanim rozkwitły na niej migdałowce. Bez Massimo to już nie to samo, ale co święto to święto. Wzięliśmy po średniej pizzy na wynos i, czule tuląc do siebie pudełka, pognaliśmy do domu. Wieczór zaliczam do udanych, a poza tym, znów wyszłam na zero w bilansie pokutniczym.

Jutro i w niedzielę będzie biegowa harówka.

PS. To urocze, że służby oczyszczania miasta pokładają ufność w siłach natury i nie sprzątnęły do tej pory złogów piachu, połamanych gałęzi i wymieszanych z nimi śmieci, zalegających w alejkach Ogrodu Saskiego. Przecież zima jeszcze może wrócić, wszystko przykryje śnieg, więc po kiego przez ledwie kilka dni ma być czysto?