Nakarmić biegacza - śniadanie

Zacznę optymistycznie: chora jestem. I to tak naprawdę, na co mam urzędowy papier zwany L4. Na szczęście nie dojechałam jeszcze do czarnej dziury, tzn. nie dostałam antybiotyku.

Mijający tydzień w ogóle obfitował w nieprzewidziane zdarzenia, więc, zanim się rozłożyłam, zdążyłam tylko raz pójść na siłownię i raz do cudotwórcy. Pewnie nie chwaliłam się, że weekendowe bieganie skończyło się tym, że mnie zgięło w pół? No. Niby biega się nogami, a tu od balansowania w śniegu pokręciło mnie w górnym odcinku kręgosłupa, głównie w szyjnym. I to tak, że nie mogłam spać. Jestem potrójnie zmobilizowana do ćwiczeń na brzuch, klatkę i obręcz barkową.

Na siłowni było jak zwykle fajnie: wykroki, przysiady, wygibasy ze sztangą i ciężarkami. Dobrze, że chociaż tyle, bo na razie znów mam nie biegać przez kilka dni i z siłownią wstrzymać się przynajmniej do przyszłego czwartku. Błagalnie patrząc w oczy pana doktora, zapytałam, czy mogę chociaż poćwiczyć w domu. Ciężko westchnął, poprawił okulary i powiedział z rezygnacją "Jak pani musi...". Wzięłam to za dobrą monetę.

Moje życie treningowe leży i kwiczy, natchnienie mnie pcha, zatem poruszę inny ulubiony temat: jedzenie. Bo o spaniu już chyba było?

Nie wiem, jak Wy, ale, niezależnie od samopoczucia, jestem ostatnio ciągle głodna. Co to będzie, kiedy wrócę do regularnego rytmu treningowego?

O ile latem mogłam usprawiedliwiać swój apetyt przygotowaniami do maratonu, tak teraz wszystko zwalam na zimę i ciemności. No bo tak: wstaję rano, idę do kuchni, podnoszę rolety, a tam ciemno. Do śniadania zapalamy lampę nad stołem, ponieważ istnieje ryzyko nietrafienia łyżką do talerza z poranną breją (opis poniżej) albo przewrócenia kubka z kawą w trakcie wymacywania słoika z miodem. Ale, jak już się tę poranną breję zje (płatki jaglane lub płatki z quinoa + płatki kukurydziane + tarte jabłko lub plasterki kiwi i podgrzane mleko ryżowe), wypije kawę, dołoży jeszcze grzankę z żytniego chleba na zakwasie z kozim twarogiem i miodem (ostatnio naszym domowym hitem jest biały miód mniszkowy - wygląda jak smalec, a smakuje niebiańsko!), te ciemności za oknem nie wydają się już tak przygnębiające. Można nawet zaryzykować wyjście z domu. Chyba, że wychodzić się nie musi, bo - patrz akapit pierwszy.

Kiedyś nie jadłam śniadań. To było dawno, dawno temu, za siedmioma górami i siedmioma lasami. Wyprowadziłam się z domu, rozpoczęłam życie na własny rachunek i, w ramach podkreślania swojej dorosłości i niezależności, śniadanie załatwiałam filiżanką kawy. Przez pewien czas, na szczęście bardzo krótki, filiżance kawy towarzyszył... papieros. Tak, tak. Szalało się. Do prawdziwych śniadań wróciłam dzięki mężowi, który, zamieszkawszy ze mną, wpadł w smutną zadumę na widok zawartości kuchennych szafek (kawa, herbata, pusto, pusto, apteczka, pusto) i lodówki (sok, piwo, coś-co-powinno-znaleźć-się-w-koszu, mleko, pusto, pusto, pusto).

Teraz nie wyobrażam sobie wyjścia z domu bez śniadania. Nie wyobrażam sobie porannego treningu bez jakiejkolwiek przekąski. Mogę nawet śmiało powiedzieć, że śniadanie to mój najulubieńszy posiłek.

Co najczęściej jem rano? O brei już pisałam. O grzance z kozim twarogiem i miodem też. Poza tym: żytni chleb, wafle ryżowe albo kukurydziane, kozie sery, rzodkiewki, pomidory, szczypiorek, ogórki (wyjątkowo zwykłe, nie kiszone), jajka - na miękko, na twardo, jajecznica, konfitury albo powidła. Niestety, nie wszystko na raz.

Zimą, kilka razy w tygodniu, mąż wyciąga wyciskarkę do cytrusów i pracowicie wyciska sok z grejpfrutów i pomarańczy. Zanim okazało się, że mnie i białku mleka krowiego niezbyt jest po drodze, często robiliśmy koktajle na kefirze lub maślance. Do blendera wrzuca się jakiekolwiek owoce (np. truskawki, maliny - świeże lub z mrożonki, po uprzednim rozmrożeniu - i jednego banana), garść płatków, np. owsianych albo orkiszowych, i miksuje się wszystko razem. Teraz chyba poeksperymentuję z koktajlami na mleku ryżowym lub sojowym. Będą rzadsze, bo konsystencja inna, ale mogą być całkiem dobre. Zamiast płatków owsianych wrzucę jaglane, może trochę prażonego sezamu? Sprawdzę, czy jest to pijalne i napiszę. To będzie wersja dla wegan i alergików ;-)

Kiedy na przygotowanie śniadania jest trochę więcej czasu, pozwalamy sobie na rozpustę, tzn. na omlet biszkoptowy. W wersji klasycznej robi się go tak (proporcje na 2 osoby): bierzemy 3 jajka, oddzielamy żółtka od białek. Żółtka ucieramy (lub miksujemy) z 2 łyżkami jogurtu naturalnego lub kefiru, 2-3 łyżkami mąki pszennej i szczyptą cukru waniliowego. Białka ubijamy ze szczyptą soli na sztywno. Do piany z białek dodajemy utarte żółtka i delikatnie mieszamy. Na patelni topimy trochę masła (mniej-więcej łyżeczkę do herbaty) i wylewamy masę. Przykrywamy. Smażymy na małym ogniu przez około 15 minut i przekładamy na drugą stronę. Smażymy jeszcze kilka minut bez przykrycia. Omlet można jeść z czym kto chce. My najbardziej lubimy z domowymi konfiturami lub powidłami (to jest ulubiona wersja męża) albo z syropem klonowym (to ja). Wersja bez-krowia i bez-pszeniczna - zastępujemy jogurt krowi jogurtem kozim, a mąkę pszenną - mąką z amarantusa (3 czubate łyżki). Omlet nie będzie tak puszysty jak w wersji z mąką pszenną, ale nie straci na smaku. Będzie po prostu inny.

Przepis został opracowany, metodą prób i błędów oraz wspomnień z dzieciństwa, przez mojego męża. Trzeba przyznać, że nigdy nie udało mi się zrobić tak puszystego i dobrego omletu, jaki wychodzi spod jego ręki!

Rozpusta wyjątkowa to naleśniki na słodko, ale te trafiają się tylko wtedy, kiedy poprzedniego dnia zrobiłam zbyt dużo naleśników w stosunku do farszu. Czyli bardzo rzadko. Na tyle rzadko, że jeden przypadek uwieczniłam fotograficznie.

No i jak tu nie lubić śniadań?

A jak wygląda Wasz poranny jadłospis?