Panika Przedstartowa

Jest, jest! Kwitnie!

Czuję się, jakby to nie był mój pierwszy zorganizowany bieg górski, ale, jakbym miała w ogóle pierwszy raz być w górach. W głowie odtwarzam sobie wszystkie wycieczki biegowe w Karkonoszach, Górach Izerskich, Pieninach, Tatrach, Dolomitach i stwierdzam np. że chyba nie umiem zbiegać po kamieniach, że wycieczki biegowe, podczas których robi się sobie popasy w schroniskach albo ładnych punktach widokowych, mając nieskończenie wiele czasu, to zupełnie insza inszość, bo w Górach Stołowych będę musiała mieścić się w limitach czasowych na punktach kontrolnych.

Nie wiem, jak się przygotować sprzętowo - na wycieczki, w zależności od ich długości, brałam przepaki. Teraz też mam drałować z plecakiem, w którym będę miała koszulkę i skarpetki na zmianę? Kurtkę na wszelki wypadek? Co do picia? Co do jedzenia (przecież nie wciągnę szarlotki ani pierogów po drodze)?

Patrzę na swoje notatki z realizacji planu i mam nieodparte wrażenie, że za mało biegałam, że biegałam za wolno, że te Góry Stołowe są jeszcze o rok za wcześnie, bo cały czas rozbieguję się po kontuzjach. Staram się odnaleźć jakieś swoje mocne strony - czy szybkie skakanie na skakance, robienie "scyzoryków" na czas oraz kettle swings na akord przekłada się jakoś na formę górską?

Co jeść teraz? Wywaliłam już prawie całkowicie jakikolwiek nabiał (poza masłem i jajkami) oraz pszenicę (oczyszczanie po sycylijskiej orgii makaronowo - pizzowo - deserowej), ograniczyłam gluten. Poza chlebem, jem to, co sama zrobię. Wrzucam do jaglanko-owsianki nasiona chia (te, które ponoć dobrze wpływają na regenerację mięśni), piję herbatki ziołowe z krzemionką (mięśnie i stawy), posypuję co się da ostropestem (oczyszcza z toksyn) oraz natką pietruszki (wiadomo). 2 razy dziennie jem proso w jakiejś formie - płatków lub kaszy jaglanej. Staram się wysypiać.

Cały czas się boję, że w ostatniej chwili wydarzy się coś, co uniemożliwi mi start - kontuzja, choroba, jakieś inne zdarzenie losowe.

Omamuniu, po co mi to?