Spleen

Nie mylić z shin splints.

Nogę złamałam zanim zaczęło się astronomiczne lato. Lato przechodzi właśnie w jesień. A ja dalej nie biegam i nie wiadomo, kiedy biegać będę.

Skończyłam kolejny tydzień rehabilitacji (nadprogramowy, bo po przepisanych 4 nie widziałam jeszcze zadowalającego rezultatu), dowiedziawszy się, że: nie ma pełnego zakresu ruchu, czyli pełnego przetaczania z pięty przez palce.  I co z tego? To, że nawet nie chodzę prawidłowo, więc o bieganiu mogę na razie pomarzyć, chyba że chcę znowu sobie coś złamać, bo stopa będzie "uciekać" i przy szybszym ruchu mam nad nią mniejszą kontrolę. Stopa i cała noga - aż do biodra - jest ciągle poblokowana, dużo w niej napięć. Niby jest lepiej, bo mogę więcej (np. siadać tyłkiem na piętach, podczas gdy stopy są oparte na palcach, a 2 tygodnie temu nie mogłam), chodzę szybciej i nie kuśtykam już tak wyraźnie. No ale...

Wiecie co? Jestem podłamana.

Nie widzę światełka w tunelu. Nikt nie potrafi mi powiedzieć, kiedy będzie dobrze. Czy to jeszcze tej jesieni, czy raczej w okolicach Bożego Narodzenia 2013.  Co chwilę słyszę, że 3 miesiące od złamania to jeszcze bardzo krótko. "Życzliwe" osoby raczą mnie historiami o znajomych, którzy "latami wracali do sprawności, a przynajmniej około roku" albo wyrosła im trzecia noga lub druga głowa.

Jestem wkurzona.

Nie - rower to NIE jest to samo co bieganie. Ani orbitrek. Ani siłownia. Ani rehabilitacja. Nadrabianie zaległości w lekturze i testowanie nowych przepisów nie rekompensuje podniesionego tętna, radochy z porządnie zrobionego treningu albo wyrzutu endorfin na mecie. Nic nie rekompensuje biegania. Nic.

Wiem, że są ludzie, którzy mają gorzej, którzy borykają się z większymi przeciwnościami.

Mam dziś słabszy dzień. Może jutro nabiorę więcej optymizmu.

Tymczasem, tak wyglądał mój tydzień:

Che sorpresa - znowu dwie rehabilitacje. Ale dostałam nowe ćwiczenie (suspens rośnie): wykroki na deskorolce. Miałam po nich straszne zakwasy w czwórkach, co uświadomiło mi, jak bardzo osłabiłam sobie nogi. Kolejną zmianą jest to, że nie dostaję już lodowej skarpety na koniec. Szkoda, bo fajnie było siedzieć na materacu, z poduszką pod plecami i czytać gazetę albo książkę.

Siłownia - więcej ćwiczeń na nogi, m.in. suwnica z mocniejszym obciążeniem (chyba 45 kg, a tydzień temu było 30) oraz maszyny na przywodziciele i odwodziciele. Do tego: łapki, plecy, klatka (o właśnie, pan rehabilitant powiedział mi dziś jeszcze, że mam "zamkniętą klatkę piersiową" i nie oddycham przeponą tylko brzuchem - to pewnie bardzo niedobrze, ale chyba na razie mam to w nosie) i brzuch. Oraz rozciąganie.

Mogę chodzić na orbitrek (hura?), więc umówiłam się z mężem, że w weekend wyskoczę sobie na godzinne chodzenie po wirtualnych górkach (sprawdziłam wczoraj, że jest program "mountain peaks"). Postaram się nie patrzeć bardzo brzydko na ludzi na bieżni i obiecuję nie podstawiać nogi biegaczom napotkanym po drodze.

Aha, zrobiłam w środę badanie gęstości kości, zastanawiając się jednocześnie, czy to jakaś przemyślana strategia ze strony szpitali, żeby nie mieć na terenie żadnego systemu informacji kierującego pacjentów od bramy do odpowiednich pawilonów? Pamiętacie, jak szukaliśmy (tzn. mąż ze mną na plecach) wejścia na ostry dyżur w czerwcu? Tym razem inny szpital i ja o własnych nogach, ale zastanawiam się, jak radzą sobie osoby poruszające się mniej żwawo albo niezbyt dobrze widzące .

Wyniki i konsultację będę miała w poniedziałek. We wtorek - kontrola u ortopedy. Jak szaleć, to szaleć (nie wspomnę, że mam jeszcze 3 badania do zrobienia, ale wiążą się z pobieraniem krwi, więc - trzymaj mnie pan, już się wyrywam).

[westchnięcie]

Miłego weekendu i udanej biegowo jesieni!