Ta ostatnia niedziela

Ostatnia niedziela września - tylu znajomych biegnie bądź w Warszawie bądź w Berlinie, że udziela mi się trema przedstartowa i jestem ciągle głodna. Niestety mąż poległ w walce z przeziębieniem, tzn. nie wykurował się na tyle, żeby niedzielny start miał jakikolwiek sens. Smutno i żal, bo nie pamiętam, żeby do któregokolwiek maratonu przygotowywał się równie solidnie jak do tego (z całego planu opuścił tylko 2 treningi!). Pocieszam go, że będą inne starty i że to, co wypracował nie zginie, a poza tym bardzo podziwiam za to, że podjął trudną i dojrzałą decyzję.

Rzecz jasna nie odpuścimy sobie całkowicie uczestniczenia w warszawskim święcie biegania i zamierzamy obchodzić w sposób nie nadwerężający mojej nogi ani mężowej odporności: będziemy stali, robili dużo hałasu oraz zagrzewali biegnących do walki na ostatnich kilometrach. Liczymy również na to, iż Ironman dostanie kolejną porcję indoktrynacji sportowej.

Zdalnie kibicuję wszystkim znajomym, którzy będą biegli jutro w Berlinie.

Szczególnie mocno trzymam kciuki za debiutantów - naszego kolegę (Berlin) oraz miłego pana rehabilitanta (Warszawa), który przez ostatnie tygodnie cierpliwie pracował nad moją nogą.

I, rzecz jasna całym sercem i myślami jestem z Blogaczami (to się rymuje, czy nie?). Lećcie jak na skrzydłach pod Bramę Branderburską i na Stadion Narodowy.

Jeszcze z tematów przyziemnych i a propos znęcania się: wczoraj byłam na ostatniej rehabilitacji (juhuuuu - żegnajcie pobudki o 5:40!) i znów dostałam nowe ćwiczenia. Np. "małysze" na desce umocowanej na połówce walca oraz odwodzenie nogi na wzmocnienie pośladków. Tłukłam znów sprinty na trampolinie - dwa razy więcej niż we wtorek. Wszystko tylko dołożyło się do zakwasów wyhodowanych podczas czwartkowej godzinki na siłowni, podczas której robiłam nawet przysiady ze sztangą (na razie tylko z samym gryfem), ćwiczyłam znów na suwnicy (obciążenie konsekwentnie rośnie - tym razem 55 albo 60 kg). Poza tym: plecy, klatka, ręce, brzuch i pośladki. Dzisiaj naprawdę czuję, że przez dwa dni solidnie popracowałam.

Teraz relacja najważniejsza: na rozgrzewkę weszłam na bieżnię i przebiegłam całe 5 minut w tempie 7 min/km. Ale to była frajda! Stopa nie bolała w ogóle, czułam tylko nieprzyjemne kłucie i ciągnięcie w pachwinie. Gdyby nie zbliżające się wielkimi krokami wakacje oraz związane z nimi przygotowania i gorączkowe załatwianie mnóstwa spraw, ruszyłabym z programem truchtania/maszerowania po lesie już w przyszłym tygodniu. Dobra - co się odwlecze i tak dalej. Potruchtam po troszeczku na wakacjach, a potem... Ach, co to się będzie działo!

Jeszcze raz: maratończycy, przyjemnego, udanego startu!

... i na deser Maraton Warszawski w poprzednich latach, w moim obiektywie. Miłego weekendu!!

3 lata temu nie biegłam z powodu rzekomego zapalenia zatok i antybiotyków

W czołówce mężczyzn biegli m.in. R. Wójcik, M. Giżyński, M. Kaczmarek, M. Smalec

Za to zdjęcie dostałam nagrodę w konkursie fotograficznym :)

Zwycięzca MW 2011 i rekordzista trasy tuż przed metą

MW 2011 - finisz najszybszej z pań