Odleciały

Bociany odleciały. Wróciłam pod podlaskie lipy i od razu zauważyłam, że zniknęli sąsiedzi zza okna. Zauważył to też Ironman, który, patrząc w stronę pustego gniazda, rozkłada rączki i mówi "nie ma". Podobno odfrunęły 15 sierpnia. Ciekawe, gdzie są teraz?

Mijający tydzień był chyba najbardziej intensywny sportowo od 10 tygodni: 2 rehabilitacje, 1 siłownia, 2 wycieczki rowerowe i sporo chodzenia "przełajowego", w tym ganianie za Ironmanem po Łazienkach podczas środowego clubbingu. Wiem, że to brzmi jak dowcip dla tych z Was, którzy właśnie zaliczają szczyt kilometrażu przed jesiennymi maratonami. No ale.

Rehabilitacje: każda po prawie 2 godziny, bardzo męczące. Zaczynamy zawsze od terapii manualnej, która jest nieprzyjemna, ale po niej czuję się, jakbym nigdy nie miała złamania i mogła wyskoczyć natychmiast na bieżnię. Wrażenie pryska po pierwszej serii ćwiczeń z gumami, poprzedzonych rozgrzewką na rowerze stacjonarnym, które to ćwiczenia mają poprawić stabilizację i wzmocnić mięśnie stopy, oraz przyzwyczaić mnie do obciążania zewnętrznej krawędzi. Po gumach dostaję "beret" i dalej ćwiczę stanie na jednej nodze (raz na prawej, a raz na lewej). W czwartek 4 x 10 po 10 sek na każdej nodze. Potem jest chodzenie po piankowej równoważni - już bez żadnego podpierania się - do przodu i do tyłu. Śmierć w oczach! W czwartek dostałam jeszcze step i ćwiczyłam wspięcia na palce, z powolnym opadaniem, po których łydki bolały mnie do soboty. Wreszcie rozciąganie i ulubiony fragment rehabilitacji: lodowa skarpeta + gazeta.

Na razie nie wolno mi ćwiczyć nóg poza tym, co robię na rehabilitacji, więc postanowiłam zająć się górą. Poleciałam w czwartek na siłownię, na porządny trening na barki, bicepsy, klatkę i brzuch. Zwłaszcza na brzuch, bo woła o pomstę do nieba. Za to rozciągnięta jestem jak za czasów, w których nie biegałam, za to regularnie chodziłam na jogę. Coś za coś.

W piątek rano pojechaliśmy na Podlasie. Ślicznie tu, choć widać, że lato odchodzi. Na nadbużańskich łąkach nie słychać już ptaków, bociany nie klekocą za oknem, zniknęły poziomki i leśne maliny. Pola pachną świeżo zaoraną ziemią, a z lip polatują żółte listki. Nie martwi mnie to, bo lubię jesień.

Zorganizowaliśmy sobie dwie krótkie wycieczki rowerowe (jedna godzinna, druga 1,5-godzinna), dłuższą zostawiając na niedzielę. Hankiskakanki odkrycie Ameryki: tu jeździ się inaczej niż po Warszawie, bo w górę i w dół, mamy też ulubione trasy gruntowe (miejscami piaszczyste lub kamieniste); jednym słowem - program rolling hills na żywo. No i trzeciej wycieczki nie odbyliśmy, bo noga zastrajkowała - chyba trochę za dużo obciążeń jak na pierwszy tydzień nauki chodzenia.

Jeszcze 3 tygodnie rehabilitacji i zobaczymy, co dalej. Zwłaszcza, że mam już nieśmiały plan na przyszłoroczne starty. W tym roku startować na 100% nie będę.

Miłego tygodnia!

PS. Tym razem zabrałam książkę o bieganiu: "Biegać mądrze" Richarda Benyo (Emilko, dziękuję!). Bardzo mnie pociesza czytanie o doniosłości odpoczynku i przerw w bieganiu.
PS2. Spełniło się moje marzenie - przytyłam dwa kilogramy.