Nauka chodzenia

Doceniam, ile trudu kosztowało Ironmana oderwanie się od dających poczucie bezpieczeństwa mebli i ruszenie przed siebie bez jakiegokolwiek oparcia. Chodzenie wcale nie jest łatwe, o czym przekonuję się codziennie od kilku dni, a szczególnie mocno od ubiegłego piątku, kiedy to pojechałam na pierwszą rehabilitację.

Nauka chodzenia po złamaniu kości śródstopia wydaje mi się tak trudne, ponieważ stopa i staw skokowy są jeszcze sztywne, mają tendencję do puchnięcia, a w mojej głowie czai się ciągła obawa, że źle stanę, że uderzę, że puszczą śrubki. O paranojach będzie jeszcze za chwilę, a na razie wrócę do piątkowych przygód. Nadmienię jeszcze, że wolę sobie nie wyobrażać, co by było gdybym przez 6 czy 8 tygodni nosiła gips... Zwłaszcza tak fachowo założony, jak ten, który miałam przez pierwsze 2 tygodnie.

Pan rehabilitant przeprowadził ze mną wywiad, obejrzał obydwie stopy, stawy skokowe, łydki i kolana. Zbadał ruchomość stóp i stawów skokowych (prawa, bez niespodzianek, ma mniejszy zakres ruchu niż lewa). Później zaczął tzw. terapię manualną, czyli coś w rodzaju masażu prawej stopy, kostki i łydki. Bolało, oj, bolało! Nie tak bardzo jak 8 dni wcześniej u Cudotwórcy, który uelastyczniał najgorszą skamielinę, ale jednak. Po terapii manualnej dostałam do robienia ćwiczenia, z których najbardziej przypadło mi do gustu chodzenie po czymś w rodzaju piankowej, miękkiej równoważni. Stopa, za stopą - w przód i w tył - w ten sposób ćwiczyłam przetaczanie stopy od pięty przez palce i od palców przez piętę. Na sam koniec zostałam usadzona z lodową skarpetą na nodze (będę pamiętać, żeby zabierać ze sobą na tę część książkę i łączyć przyjemne z pożytecznym). Wszystko razem trwało godzinę i 45 minut.

Dostałam również zadanie domowe: 3 razy dziennie mam wspinać się na palce (szybko) i powoli opuszczać pięty (3 serie po 5 razy), następnie rozciągać łydki, a na sam koniec robić lodowy okład. Wspinanie i rozciąganie mają mnie przygotować do ćwiczeń bardziej dynamicznych niż piątkowe, z którymi ruszymy podczas następnych zajęć. Trochę mnie te następne zajęcia martwią, bo, jak głupia, zapisałam się na 7 rano... Dwa razy w tygodniu.

Omamo.

Poza tym dwa razy jeździłam na rowerze - raz po wirtualnych pagórach, a raz normalnie, jak człowiek, po drodze i ścieżkach rowerowych.

W środę było rowerowanie wirtualne. Straszna nuda, bo skończyła się olimpiada i nie ma co oglądać w tv. Wytrzymałam 40 minut, przejechałam 15,9 km, po czym poszłam zmęczyć trochę plecy, klatkę i brzuch, a następnie odpocząć przy solidnym rozciąganiu.

W sobotę byliśmy na ślubie i weselu i - tralalala - obeszło się bez butów w góry!

W niedzielę pojechaliśmy na rodzinną wycieczkę rowerową. Trochę kręcenia po mieście i Mostem Świętokrzyskim przejechaliśmy na drugą stronę Wisły, dojechaliśmy do Mostu Siekierkowskiego, a potem włączyliśmy tryb "powrót do domu". W sumie około 21 km w bliżej nieznanym tempie, bo czasem wyłączałam Gacka na światłach, a najczęściej tego nie robiłam. To była moja pierwsza wycieczka rowerowa w "realu" od paru miesięcy. Bardzo się jej bałam (uwaga - teraz kącik paranoika) - że spadnę z roweru (mąż: "Ile razy spadłaś z roweru w ciągu ostatnich dwóch lat?!"), że ktoś na mnie wjedzie, że będę musiała gwałtownie hamować - jednym słowem, że znowu rozwalę sobie nogę. Pozostałe paranoje (nierowerowe) to: ktoś na mnie nadepnie (wczoraj łypałam podejrzliwie na wszystkie szpile i koturny, boję się zatłoczonych miejsc), krzywo postawię nogę w jakiejś dziurze na chodniku, spadnę ze schodów, i tak dalej.

Może mi przejdzie?

Na razie nie porywam się na imponujący kilometraż rowerowy z prostej przyczyny - noga się męczy i puchnie. Nie chcę robić niczego na siłę. Wierzę, że za jakiś czas wrócę do pełnej sprawności i wtedy sobie pohulam.

Teraz muszę przyłożyć się do nauki, żeby mi Ironman nie spylał na placu zabaw.

A poza tym kiedyś chciałabym robić o tak:

Zdjęcie ze strony http://aliciamgomes.wordpress.com