Deja vu z kanapy

I po śrubkach!

W tym tygodniu postanowiłam upchnąć możliwie dużo przed czwartkiem, żeby nie stracić nic z planu treningowego, gdyby np. ciągnęły mnie szwy albo coś.

Jeszcze w poprzednim tygodniu treningowym, czyli w sobotę, wyszłam na wolne 10 km. Miało być po 5:50 min/km, ale tak dobrze mi się biegło po płaskim (poza podbiegiem na kładkę przy Bibliotece Narodowej oraz przebieganiem przez przejście podziemne przy Riwierze), bez lodu i śniegu, że wyszło 5:35 min/km. To był jeden z tych biegów, na które nie chce się wyjść, bo już wieczór, ciemno, mocno wieje i zimno, a po pierwszym kilometrze dociera do mnie, że jest naprawdę fajnie i cieszę się każdym krokiem. Biegłam sama, ale nuda mi nie dokuczała, zwłaszcza gdy przebiegałam obok restauracji (bodajże) Chilli w Al. Niepodległości. Stało pod nią dwóch panów, z których jeden rzucił do drugiego "O, zobacz jaka sarenka". Sarenka zbaraniała.

W poniedziałek chciałam zmieścić bieganie i crossfit. Po wielu nocnych pobudkach (Ironman), zwlokłam się jeszcze po ciemku, coś tam zjadłam, wypiłam i pobiegłam. Tym razem miało być 10 km w tempie 5:30 min/km. Ponieważ Gacek jeszcze spał, tzn. musiałam go zresetować 5 czy 6 razy zanim w ogóle zaczął szukać satelity, długo nie wiedziałam, w jakim tempie biegnę. Nie miałam też pomysłu na trasę, której nie przecinałyby mi co chwilę przejścia dla pieszych z czerwonymi światłami, a nogi same pokierowały mnie w stronę Pól Mokotowskich. Znów kładka, z której patrzyłam sobie na stojące w korku samochody i czułam nieco schadenfreude. Bo ja tu sobie kic, kic, kic, a tym pode mną adrenalina paruje z każdego pojazdu. Nieładnie z mojej strony, wiem. Na Polach Mokotowskich było pusto, wiał zimny wiatr, jednak, nie zważając na przeciwności klimatyczne, wybiegałam odpowiednią dawkę kilometrów i wróciłam do domu. Wyszło 5:22 min/km. Zawsze miałam kłopoty z pilnowaniem tempa (ma z tym kłopoty często, poza Biegiem na Czuja, jak się okazuja), a po przerwie 3,5-miesięcznej to już w ogóle masakra, bo próbuję wybadać swój organizm, a on co tydzień przyspiesza i nie nadążam.

Na wieczornym crossficie (zmiana lokalizacji z hali na Siennickiej na salę gimnastyczną przy LO im. Batorego) żałowałam, że nie zabrałam rękawiczek. Było dużo ćwiczeń na drabinkach, więc dorobiłam się bąbli na wnętrzach dłoni. Skakałam na wirtualnej skakance, robiłam martwy ciąg (pierwsze 1,5 min - 45 powtórzeń, drugie - 55!), brzuchy, wyciskałam, rzucałam piłką lekarską. W domu rzuciłam się na lodówkę i wodę.

W środę był, rzecz jasna, clubbing i podbiegi z atrakcjami. Najpierw, po urozmaiconej rozgrzewce, serie podbiegów z tą samą pętelką co ostatnio i przedostatnio i przed-przedostatnio. A potem mieliśmy wbiegać na górę wolno, a zbiegać, ile sił w nogach, skręcając w lewo i biegnąc, ile sił w nogach, pod Most Łazienkowski. Na Agrykoli było ciemnawo, więc ponuro zażartowałam, że, jeśli sobie coś zrobię, to przynajmniej następnego dnia i tak mam zarezerwowane łóżko szpitalne. Po 3 powtórkach szybkiego zbiegania i szybkiego odcinka płaskiego miałam uczucie nieznośnej lekkości w głowie i równie nieznośnego ciężaru w dwugłowych. Cały trening zamknął się w 12 km. W domu bardzo rzetelnie się rozciągnęłam, żeby mi jakieś spięcia i zakwasy nie dołożyły atrakcji na stole operacyjnym.

No a dziś był uroczysty dzień pożegnania śrubek (nie dostałam ich na pamiątkę!!).

Zameldowałam się na oddziale operacyjnym około południa, a niecałe pół godziny później już kładłam się na stole. Dostałam 5 zastrzyków znieczulających w kostkę oraz dwa "głupie Jasie" w wenflon na ręce. Ach, jak przyjemnie zrobiło się po głupich Jasiach! Miły szum w głowie, ogólne rozluźnienie, uczucie życzliwości dla całego świata, przyjemna senność. Na ekranie widziałam jak Pan Doktor od Stóp gmera w mojej stopie i próbuje wyciągnąć śrubki przez 1-centymetrowe nacięcie - szkoda, że miałam problem ze skupieniem wzroku, bo to było naprawdę ciekawe! Zabieg trwał chyba 2 razy dłużej niż miał trwać, bo śrubki uciekały spod śrubokrętu, a miły PDoS nie chciał mi fundować większego nacięcia. W końcu udało mu się podważyć i wyciągnąć te wredne śrubki. Widziałam jeszcze szycie, a potem zostałam przeniesiona na swoje łóżko i odwieziona do pokoju. Dostałam dzbanek wody, jakiś czas potem - obiad, który zmiotłam w rekordowym czasie, gdyż od 7 rano byłam, mówiąc ordynarnie, o suchym pysku i nie wiem, czy bardziej kręciło mi się w głowie od głupiego Jasia, czy z głodu. Spędziłam urocze popołudnie - piłam wodę, czytałam kryminał, przysypiałam. Przyszedł PDoS, z którym uzgodniłam w pierwszej kolejności, kiedy będę mogła biegać. PDoS z westchnieniem poprawił okulary i powiedział, że nie wcześniej niż w poniedziałek. Ale mogę iść w sobotę na jogę, o ile noga nie będzie boleć. Tylko naprawdę, NAPRAWDĘ, proszę oszczędzać nogę jeszcze dziś i jutro. Na nartach może pani jeździć ze szwami - wyciągnie się, jak pani wróci.

Późnym popołudniem przyjechał po mnie mąż, dostałam na drogę wypis, receptę na krople z wit D, zalecenie, żeby brać Efferalgan z kodeiną, gdyby noga bolała (musiałaby naprawdę dawać czadu, żebym się zdecydowała na to świństwo) oraz plastry z opatrunkiem na zmianę.

No i siedzę znów na kanapie, z laptopem na plecach, coldpackiem na stopie. Gdyby nie padający za oknem śnieg i stojącą w kącie choinkę, miałabym pełne deja vu sprzed pół roku. A - jeszcze przerwa w bieganiu wyniesie 3,5 dnia, a nie 3,5 miesiąca.

Przynajmniej taką mam nadzieję.

Wracam do kryminału, a Wam życzę z wyprzedzeniem miłego weekendu!

PS Obiecuję, że następny post będzie z przepisami.