Testy obuwia 2012

Na początku czerwca (a może pod koniec maja?) przyszła do mnie pokaźnych rozmiarów paczka, zawierająca drewnianą skrzynkę z logo Nike. W skrzynce schowana była para Nike Free 5.0 w oszałamiającym kolorze:

Ucieszyłam się, bo już od dłuższego czasu chciałam wypróbować buty do biegania naturalnego, ale, ponieważ do tej pory wystarczały mi dwie pary butów: treningowo-startowe i trailówki, nie widziałam specjalnego uzasadnienia dla takiego zakupu. No i niespodzianka - dostałam obuw do testów.

Testy przed złamaniem wykonałam 2 (słownie: dwa). Raz pobiegłam w neonowych błyskawicach na trening: 8 km + podbiegi na Agrykoli. Od razu podzielę się refleksją, potwierdzoną przez bardziej znające się na rzeczy osoby: jeśli nie jest się zaprawionym w bieganiu naturalnym, specjalne buty zakładamy na krótsze dystanse, raz w tygodniu, stopniowo i powoli zwiększając ich zużycie. No i lepiej nie robić w nich dynamicznych podbiegów na pierwszym treningu. U mnie skończyło się to bólem kolana i przerwaniem podbiegów po 5 (z 10 zadanych na ten dzień). Że o zakwasach w stopach nie wspomnę.

No ale frajda z biegania w tak lekkich i miękkich butach jest po prostu nieziemska! Już sobie wyobrażałam, lecąc główną aleją Łazienek i nie czując jak przyspieszam do 4:40 min/km, jakąś szybką piątkę, na której sięgam po piękną życiówkę.

Chy chy chy.

Później miałam jakieś dłuższe treningi biegowe, więc szpanerskie Najki zabrałam  dopiero na pamiętny CrossFit. Pomyślałam, że pewnie zrobimy jakąś truchtającą rozgrzewkę, a poza tym, w takich lekkich i elastycznych butach, będzie mi się świetnie ćwiczyć. Zwłaszcza ucieszyłam się z wyboru obuwia, kiedy zobaczyłam przygotowane dla nas skakanki.

Aha.

Trrrrrach i po testach.

Co prawda najpierw wściekałam się na to, że nie zabrałam twardszych butów, których podeszwa być może uchroniłaby moją biedną piątą kość śródstopia przed złamaniem, ale być może wtedy złamałabym kostkę? Podzieliłam się swoimi gdybaniami przemyśleniami z panem dr, który potwierdził, że taki scenariusz wydaje się prawdopodobny. I że, gdyby sam miał wybierać, wybrałby złamaną kość śródstopia, bo złamana kostka to potworny pasztet.

Tak się pocieszyłam i zapałałam do Nike Free nową falą sympatii, którą na razie wyrażam poprzez patrzenie na nie jak sobie stoją spokojnie na półce i czekają na te życiowe piątki, na tartan i inne przygody.

No a od ponad 6 tygodni testuję następujące modele obuwia:

Numero Uno: krzywa buła, czyli gips założony "na-odwal-się" przez zaspanego ortopedę z ostrego dyżuru przy Wołoskiej. Zwracam uwagę na fantazyjne omotanie gipsu zwojami nietrzymającego się niczego bandaża (zdjęcie zrobione dzień po złamaniu).

Numero Due: powabny sandał w wersji ratunkowej, czyli ze skarpetą z bandaża elastycznego, przytrzymującą opatrunek po operacji.

Numero Tre: powabny sandał, tym razem w wersji szykownej.

Numero Quattro: powabny sandał w wersji przeciwdeszczowej.

Numero Cinque: powabny sandał w wersji plażowej.

Reasumując: Nike Free 5.0 polecam, jeśli ktoś ma ochotę spróbować biegania naturalnego (z wszystkimi zastrzeżeniami, o których mowa wcześniej), gipsu nie polecam w ogóle, a powabny sandał - tylko dla amatorów chodzenia z pięty oraz odpowiadania na pytania "a co to się stało w nóżkę?". W pytaniach tych nie celują, niestety (kochanie, nie czytaj!), przystojni sportsmeni, tylko dzieci w wieku przedszkolnym i starsze panie. No ale zawsze to jakieś życie towarzyskie w sezonie letnim 2012, prawda?

PS. Jeszcze tutaj chciałabym bardzo podziękować organizatorom Maratonu Karkonoskiego za ogromną uprzejmość i zrozumienie. Mój pakiet startowy powędrował w ręce Agnieszki, za którą już dziś trzymam kciuki i życzę fantastycznego biegu w sobotę!