Dni prób generalnych

W związku z tym, że nie pobiegłam na Etnę ani w ogóle nie zrobiłam planowego długiego wybiegania podczas wakacji, ostatni dzwonek zadzwonił w niedzielę. Przed sobotą, czyli przed Samsung Irena Run nie chciałam zabić nóg monotonnym człapaniem, więc złamałam jedną ze swoich świętych zasad - "po zawodach odpoczywam" - i w niedzielę rano pojechałam do lasu.

Tak bardzo rano nie było, bo długo się zbierałam. Chciałam zjeść pożywne, ale lekkie śniadanie, więc ugotowałam sobie nieśmiertelną jaglankę na wodzie i mleku ryżowym. Bardzo zachęcam do jedzenia kleików zbożowych na śniadanie przed treningami i w ogóle. Nie jogurt z surowymi płatkami i surowymi owocami (smaczne, ale ciężkostrawne i zbyt wychładzające na nasz klimat!), tylko porządna owsianka, jaglanka czy inne płatki nadające się do gotowania. Można je gotować z dowolnymi owocami, również z suszonymi (polecam suszone śliwki, morele, rodzynki, goji) i kombinować dowolnie z dodatkami. Moja jaglanka świetnie sprawdziła się na Półmaratonie Warszawskim, a i na długie wybieganie okazała się fajnym paliwem. Długo nie czułam głodu, nic mi nie ciążyło na żołądku - rewelacja. To będzie moje maratońskie śniadanie.

Tyle o jedzeniu. Miałam przebiec 2 h 50 min w spokojnym tempie, najlepiej w okolicach 5:55 - 6:00 min/km. Niestety nie wiem, jakie miałam średnie tempo, a 2:50 wyliczyłam sobie pi-razy-oko, ponieważ Garmin bardzo długo nie mógł złapać satelity, nie mierzył też czasu. Na moje obliczenia i znajomość topografii, łączność złapał około 5,2 - 5,3 km. Wtedy też okazało się na następnych kilometrach, że biegnę straszliwie wolno: po 6:20 min/km! I wcale nie czułam, że człapię, bo moje bidne nogi pobolewały i dawały znać, że poprzedniego dnia pobiegłam naprawdę mocno. Trochę się zebrałam w sobie około 11 km, po przebiegnięciu 12-kilometrowej pętli wypiłam parę łyków wody i zatankowałam żel. No i dopiero udało mi się przyspieszyć do tempa docelowego, które utrzymałam do końca treningu (z jednym wyjątkiem - około 18 czy 19 km pobiegłam po 5:45 min/km, więc na maratonie będę musiała specjalnie uważać na nieprzyspieszanie między 15 a 20 km). Skończyłam trening w upale, zmęczona i z obolałymi nogami. Prawie 30-minutowe rozciąganie załatwiłam w domu, bo w lesie się nie dało. Latały komary wielkości ważek.

Przez dwa dni zarządziłam sobie szlaban na sport, ograniczając ruch do wielokilometrowych wędrówek z Ironmanem w wózku i ganiania za Ironmanem po parkach. Tak, tak - chłopak rozhulał się z samodzielnym chodzeniem oraz spacerami za rączkę.

Jeśli mamy środę, to o 18:15 stawiamy się na Agrykoli albo odczuwamy moralniaka z powodu absencji. Po rozgrzewce było dużo ćwiczeń na wszystko. Po ćwiczeniach trenowaliśmy podawanie sobie pałeczki w sztafecie, aby płynnie przejść do ścigania się w sztafetach na odcinkach 100-metrowych. Ostatni wyścig robiliśmy boso. Może jestem kuriozum, ale boso na bieżni biegam wolniej niż w butach. Po prostu tak strasznie boli mnie szorowanie śródstopiem po ostrym tartanie, że instynktownie zwalniam. Ale chętnie kiedyś wypróbowałabym buty do biegania naturalnego, bo bieganie ze śródstopia podoba mi się ogromnie.

Jeżeli, natomiast, mamy czwartek, to Hanka pakuje torbę (do której, znający się na rzeczy synek dorzuca jej Garmina) i idzie na siłownię. Maraton już niedaleko, sztafeta Ekiden jeszcze bliżej, więc dziś bez crossfitu, ale i tak bardzo fajnie. Przysiady ze sztangą, różne wygibasy stabilizacyjne na bosu, martwy ciąg, drabina, brzuch na rozmaite sposoby. I rozciąganie, ma się rozumieć. Nawet nie byłam bardzo pospinana po tych wczorajszych wyścigach.

Jeszcze 9 dni i pobiegnę ulicami Sztokholmu. Chciałabym, żeby było dobrze poniżej 20 stopni. Może sobie nawet popadywać (ale zwykłe zachmurzenie wystarczy!). Więcej życzeń nie mam, bo nawet nie potrafię sobie określić docelowego wyniku czy tempa. Będzie dobry dzień - pobiegnę mocniej, będzie słabszy - trudno. Pozwiedzam.