Ka-sza-sza

Choć nie brakowało mi w tym sezonie przerw w bieganiu, postanowiłam zrobić sobie prawdziwe i całkowicie dobrowolne roztrenowanie. Na razie robię remanent i remont (głównie barków i karku - masakra), mam już starannie zaplanowaną logistykę związaną z wyjściem do pieczarkarni, dziś udało mi się przespać AŻ 9 godzin z TYLKO jedną pobudką, załatwiam milion spraw domowych i około-zawodowych, a poza tym staram się naprawdę dobrze jeść. Albowiem niechcący znowu schudłam (chlip, chlip).

Od jakiegoś czasu pchało mnie natchnienie i potrzeba podzielenia się przepisami na coś bardzo zdrowego, a nieco pomijanego w czasopismach biegowych. Kiedy mowa o źródłach węglowodanów dla biegaczy, najczęściej pisze się  o makaronach, pieczywie, ziemniakach, ryżu. Tym czasem w kuchni polskiej mamy skarb nieoceniony -  pełen składników niezbędnych nie tylko sportowcom,  bezpieczny nawet dla dzieci i alergików, a także odkwaszający nasze wybiegane organizmy.

Zapraszam do spróbowania kaszy jaglanej i płatków jaglanych.

Kasza jaglana jest jedyną kaszą o odczynie zasadowym. Zawiera między innymi: żelazo, fosfor, potas, wapń, witaminy z grupy B. Jest lekkostrawna, a, według tradycyjnej medycyny chińskiej, pomaga w usuwaniu nadmiaru śluzu z organizmu (m.in. z górnych dróg oddechowych). Nie zawiera glutenu, na który wiele osób z naszego kręgu cywilizacyjnego ma mniejszą lub większą nietolerancję.

Od powrotu z wakacji jemy sporo kaszy i płatków jaglanych. Wcina je również ze smakiem Ironman, w związku z czym nie mam specjalnego problemu z wymyślaniem zdrowych śniadań i obiadów. Postanowiłam podzielić się z Wami kilkoma sprawdzonymi przepisami, czy, w niektórych przypadkach, pomysłami na kaszę i płatki. Nawiasem mówiąc, cennym źródłem wspaniałych przepisów na jaglankę jest blog Quinoamatorki. Zwracam szczególną uwagę na przedstawiony tam sposób pozbycia się goryczki z kaszy - przelanie jej wrzątkiem i przepłukanie bieżącą wodą przed ugotowaniem. Działa!

Jaglane śniadanie

Proporcje dla 2 dorosłych osób i jednego malutkiego ludzika

Pół szklanki płatków jaglanych
Pół szklanki wody
Mleko ryżowe (może być każde inne, ale nam najbardziej smakuje ryżowe, a krowiego nie pijemy) w ilości potrzebnej do osiągnięcia pożądanej konsystencji

Płatki wrzucamy do garnka i zalewamy wodą. Gotujemy na wolnym ogniu. Kiedy wchłoną całą wodę, dodajemy po trochu mleko. Mniej, jeśli chcemy gęstszą papkę (taką jemy w domu, bo jest łatwiejsza do wciągnięcia przez Ironmana), więcej, jeśli rzadszą. Mieszamy od czasu do czasu. Cały proces trwa jakieś 5-7 minut.

Dodatki - co lubicie. Ja dodaję starte jabłko albo gruszkę, ewentualnie pokrojone w kostkę kiwi. Do tego parę suszonych moreli pociętych w paseczki (suszone morele są dobrym źródłem żelaza!) albo 1-2 łyżeczki niełuskanego sezamu (nienasycone kwasy tłuszczowe, witaminy A, E, z grupy B, wapń, żelazo, fosfor, magnez). Można dodać suszone śliwki, figi, orzechy - co kto chce!

Jeszcze jeden pomysł: bardzo mi się podoba przepis na koktajl z bloga Zieleniny.

Jaglany obiad lub ciepła kolacja

Na początek znakomite danie z powoływanego wyżej bloga Quinoamatorki - opiekanki z kaszy jaglanej i soczewicy. Oryginalny przepis znajdziecie tutaj. Moje drobne uwagi praktyczne: nie dodawałam kurkumy, opiekanki smażyłam na oleju i odsączałam na ręczniku papierowym. Są jeszcze lepsze po odgrzaniu w piekarniku (wystarczy je włożyć do naczynia żaroodpornego bez przykrywki i piec w 200 C przez około 15 minut). Można je zjeść solo, popijając czystym czerwonym barszczem albo żurkiem.

Drugie wyśmienite i efektowne danie z tego samego bloga to sójki mazowieckie. Robiłam je kilka razy w wersji fusion, tzn. nadziewając nimi kukurydziane taco shells, ale miałam również szczęście jeść ich oryginalne wydanie, w dodatku zrobione przez Quinoamatorkę. Rewelacja.

Poniżej moje pomysły na kaszę jaglaną. Proporcje dla głodnej dorosłej osoby lub mniej głodnej dorosłej osoby i jednego głodnego Ironmana.

Kasza jaglana wymieszana z zieloną soczewicą i sosem pomidorowym. Soczewicę (wystarczy dosłownie 1/5 szklanki) należy wypłukać na sitku i wrzucić do podwójnej ilości wody. Gotować z liśćmi laurowymi i zielem angielskim (powiedzmy, na pół szklanki soczewicy 2 liście i 3 ziarenka) około 30-35 minut od momentu, w którym woda się zagotuje. Jeśli danie nie jest przeznaczone dla malutkiego dziecka, można do gotowania dodać jeszcze szczyptę soli. Na oliwie (2 łyżki) podsmażyć posiekane dwa ząbki czosnku, dodać 1/3 szklanki przecieru pomidorowego (passata di pomodoro). 1/4 szklanki kaszy jaglanej sparzyć na sitku wrzątkiem, przepłukać bieżącą wodą i ugotować w podwójnej ilości wody. Do sosu pomidorowego wrzucamy ugotowaną soczewicę i dusimy razem przez kilka minut. Doprawić ostrą papryką, dołożyć ugotowaną kaszę i danie gotowe. Jeśli soczewicę ugotuje się np. dzień wcześniej i zostawi w lodówce w zamkniętym pojemniku, przyrządzenie dania zajmuje około 15 minut.

Kasza jaglana z dynią i imbirem. Kaszę gotujemy jak wyżej. Gotujemy wypestkowany kawałek dyni (ok. 150-200 g). Ostatnio kupuję dynię hokkaido (jest mała, intensywnie pomarańczowa z zewnątrz i wewnątrz i ma cienką skórkę), ale mogą być inne odmiany, jeśli nie znajdziecie hokkaido. Kiedy dynia się ugotuje do miękkości, zdejmujemy skórkę i mieszamy dynię z ugotowaną kaszą. Dodajemy starty świeży imbir (ile kto lubi). Można dorzucić łyżeczkę sezamu (ale nie trzeba) albo posiekane pestki z dyni (znów żelazo, fosfor, magnez i, na dokładkę, cynk). W ten sam sposób można przyrządzić kaszę jaglaną z uprażoną i zmiksowaną gruszką czy kwaśnym jabłkiem.

A Wy? Jecie kasze? Jakie lubicie najbardziej?