Po grudzie

I znów złapałam treningową czkawkę, czyli po zakończeniu ubiegłego tygodnia miałam 2 treningi w plecy. W dodatku, ponieważ nie opłaciłam startowego za Bieg Powstania Warszawskiego (początek wiersza się szykuje), wyleciałam z listy. Pretensje mam tylko do siebie - trzeba było zrobić przelew natychmiast po zapisaniu się.

No i tak to.

Historia tygodnia wygląda tak: o poniedziałku i wtorku nie ma co opowiadać. Zwykłe lądowanie po powrocie z podróży, czyli pranie, pranie, pranie (nie schnie, bo klimat mamy monsunowy, czyli wilgotność powietrza jak w łaźni tureckiej), rożne inne domowe sprawy, i tak dalej, i tak dalej.

Środa - pełna mobilizacja do treningu na Agrykoli. Przebrani w ciuchy biegowe, wózek biegowy wyrychtowany do zabrania, Ironman ma naobiecywane rozrywki, nakarmiony, przewinięty, oklejony plastrami przeciwkomarowymi, patrzę przez okno, a tam:

Za chwilę zaczęło grzmieć i błyskać, a potem już widać było tylko ścianę wody. No ale trening jest, dziecku obiecaliśmy przejażdżkę - jedziemy. Było bardzo przyjemnie, bo Ironman dostał od biegowych cioć i wujków fajny prezent, tyle że nie pobiegaliśmy. Deszcz trochę zelżał, potem się wzmógł, synek zasnął i w końcu wróciliśmy do domu.

Woda z Mostu Łazienkowskiego lała się tak:

W czwartek wstałam o 6 z groszami i wybrałam się na Agrykolę sama. Plan nakazywał: rozgrzewka i 10 x 400 m w 1:48 min,  z 400-metrowymi przerwami w truchcie plus schłodzenie. Pierwsza połowa treningu była bardzo nieprzyjemna - nie mogłam się przyzwyczaić do ciężkiego, wilgotnego powietrza, nogi też jakieś drewniane. Dopiero w drugiej połowie, choć zaczęło wychodzić słońce, a jednocześnie kropił deszczyk, więc kombinacja temperatury i wilgotności zrobiła się już zupełnie nieznośna, nogi nabrały jakiej-takiej elastyczności i poczułam przypływ energii. Chyba z wrażenia zrobiłam tych 400-metrówek tylko 9. Za to wszystkie, z wyjątkiem pierwszej, za szybko (1:43-1:47).

Ale to jeszcze nie koniec czwartku, bo po południu poszłam na siłownię na, teoretycznie, lekki trening (pośladki, przywodziciele, odwodziciele, brzuch, barki, klatka). Były i wymachy nogami z obciążnikami, w najróżniejszych konfiguracjach (np. klęczymy, opieramy łokcie na odwróconym bosu i podnosimy zgiętą nogę, z przypiętym do kostki obciążnikiem, do góry), było balansowanie z ciężarkami na odwróconym bosu, przysiady na jednej nodze na odwróconym bosu, chyba z 5 rodzajów ćwiczeń na brzuch... Nawet już wszystkiego nie pamiętam. Długie rozciąganie. Wróciłam wykończona.

Potem miało być bieganie w sobotę, bieganie w niedzielę, ale różne rzeczy stanęły na przeszkodzie i nic z tego nie wyszło. M.in. dlatego, że czułam się przez kilka dni bardzo marnie, nawet raz tak jakby zrobiło mi się słabo, bolała mnie głowa - no w ogóle dętka.

We wtorek wieczorem znów wylądowałam na Agrykoli, z zamiarem odrobienia treningu: rozgrzewka, 6 x 5 minut po 4:54 min/km, 4 min przerwy, schłodzenie. Pobiegłam rozgrzewkowo do Łazienek i zrobiłam pierwszą 5-minutówkę w... 4:37. Yyyy. Nie wiem, jak to się stało. Uciekłam z Łazienek przed chmurami żarłocznych meszek i błotem. Na stadionie był tłum, więc wybrałam odosobnienie nad Kanałem Piaseczyńskim. Kolejna 5-minutówki: 4:48, 4:42, 4:43, 4:52, 4:51. Znowu za szybko. Kiedy biegłam w zadanym tempie i nie patrzyłam na zegarek, wydawało mi się, że biegnę za wolno i przyspieszałam, a potem nieomal stawałam w miejscu widząc 4:11 albo 4:23 na ekranie. W tym tygodniu mam jeszcze 10-minutówki w wolniejszym tempie - mam nadzieję, że będą okazją do poćwiczenia utrzymywania właściwej prędkości.

Dziś znów leje (co za niespodzianka!), a po południu mamy ostatni clubbing. Runner's Club nie ustaje w wysiłkach marketingowych obiecując (cytat): "naukę techniki biegu m.in poprzez skipy i płotki" oraz oszałamiając biegami interwałowym intensywnymi i ekstensywnymi.

Dobrze, że do Szklarskiej już niedaleko.