Leń zapobiegawczy i orzechowe kalorie

Wizyta u osteopaty, z przyczyn ode mnie niezależnych, została odwołana i przełożona na następny czwartek. A biodro dalej dokucza. Postanowiłam dać mu więcej odpoczynku, tzn. trochę się rozciągam, zawiesiłam bieganie do niedzieli. Nie wiem, czy to coś pomoże, ale na pewno nie zaszkodzi. Pamiętając biodrowe problemy sprzed kilku miesięcy, wiem tyle, że regularne nabijanie kilometrów nie jest w takich okolicznościach przyrody dobrym pomysłem.

Kilometrów może nie nabijam, ale kalorie - o tak! Zainspirowana kilkoma przepisami z blogu Quinoamatorki, np. tym na spaghetti nerkowese, kupiłam dwie paczki orzechów nerkowca i zaczęłam dodawać je do makaronów. W czwartek podjęłam koleżanki spaghetti z żółtą i zieloną cukinią, do którego wrzuciłam pokruszone i uprażone orzechy. Wczoraj, kiedy wróciłam śmiertelnie głodna z pracy, na szybko skleciłam spaghetti aglio, olio e peperoncino, utłukłam w moździerzu garść orzechów, lekko je uprażyłam i dodałam do makaronu. Obydwie wersje godne polecenia, szczególnie, że orzechy nerkowca bogate są w takie dobra jak białko, żelazo i cynk. Podobno przypisuje się im właściwości uspokajające i antybakteryjne.

Po jednym z obozowych wykładów na temat diety biegacza, zaczęłam pić codziennie pół litra izotoniku i tym razem nie chodzi o piwo. Rano rozrabiam magiczny proszek z wodą i zabieram bidon z piciem do pracy. Łykam też regularnie magnez z witaminą B6. Wydawało mi się, że do dobrego funkcjonowania wystarczy mi sama woda, a picie izotoniku rezerwowałam tylko na okazje po intensywnych treningach lub zawodach, a tu okazało się, że to nie jest tak. W okresie przygotowań do maratonu, przy zwiększonym kilometrażu, warto wspomagać organizm izotonikami na co dzień. No dobrze - pomogę.

Faza na ogórki kiszone trwa, lecz powoli słabnie. To dobrze, bo zostało już tylko 1.5 słoika do podziału z mężem, wracającym z kraju obcego ideologicznie kiszeniakom.

Następny post będzie o bieganiu. Przynajmniej taką mam nadzieję.