Savoir-vivre czyli weź się zachowuj

Parę tygodni temu zrobiliśmy z Blogaczami burzę szarych komórek i wylaliśmy morze żółci na zachowania innych biegaczy, które nie tylko nas wkurzają (bo mnie na przykład wkurza, że nigdy nie jestem pierwsza w generalce, noale), ale które po prostu są niemiłe, nieżyczliwe albo wręcz niebezpieczne dla innych. Wyszło nam siedemnaście grzechów głównych (kopiuję z bloga Krasusa <klik≥). 

Jedziemy:


Zasady kulturalnego biegania wg Blogaczy

1. Nie startuj w zawodach jeśli nie jesteś do tego uprawniony. Organizatorzy muszą zapewnić przestrzeń, bezpieczeństwo i inne świadczenia każdemu uczestnikowi. Właśnie temu służą zapisy i opłaty startowe.
2. Respektuj strefy startowe przygotowane przez organizatora.
3. Jeśli nie wyobrażasz sobie biegania bez muzyki, słuchaj jej po cichu, by słyszeć co się dzieje wokół.
4. Jeśli biegnąc w tłumie chcesz zmienić „pas ruchu”, zasygnalizuj to ręką. Jeśli ktoś inny chce zmienić, zrób mu miejsce. Biegaj w miarę możliwości prawą stroną, lewą zostawiając dla szybszych od siebie.
5. Jeśli w trakcie biegu musisz się zatrzymać – najpierw zbiegnij do krawędzi jezdni, nigdy nie zatrzymuj się nagle na środku drogi.
6. Zachowaj ostrożność na punktach odżywczych. Jeśli z nich nie korzystasz, obiegnij je po zewnętrznej. Jeśli korzystasz – nie zatrzymuj się nagle, bo ktoś z tyłu może na Ciebie wpaść.
7. Nie śmieć. Odpadki wyrzucaj tylko w miejscach do tego przeznaczonych, a jeśli takowych nie ma, schowaj do kieszeni. Nie rzucaj kubeczków/butelek pod nogi innych biegaczy.
8. Nie pluj i nie wydmuchuj nosa bez upewnienia się, że Twoja wydzielina nie trafi w kogoś innego.
9. Nie ścinaj zakrętów, nie skracaj sobie trasy.
10. 10) Na zawodach uśmiechnij się (choć czasem!) do kibiców i wolontariuszy. Dzieci kochają przybijanie piątek!
11. Nie rzucaj się na darmowe – niech napojów na mecie wystarczy dla wszystkich.
12. Prysznic i pralka przyjaciółmi biegacza. Perfumy lepiej zostawić na inne okazje niż bieg.
13. Jeśli na treningu inny biegacz Cię pozdrawia – odpowiedz. Podniesienie ręki nic nie kosztuje.
14. Jeśli biegasz z psem pamiętaj, że nie każdy kocha czworonogi. Trzymaj go na smyczy tak, by inni czuli się bezpiecznie.
15. Trenując na stadionie pamiętaj, że do truchtania, schłodzenia i odpoczynku między odcinkami bieganymi szybciej służą zewnętrzne tory. Nie blokuj wewnętrznego toru.
16. Dziel się doświadczeniem, ale nie próbuj leczyć ani trenować nie mając odpowiednich kompetencji.
17. Szanuj innych biegaczy bez względu na poziom jaki reprezentują.

Noto teraz rozwinę kilka punktów:

Pkt. 2 - pisałam o tym tyle, choćby przy okazji kwietniowej dyszki paliwowej albo Biegu Niepodległości AD 2011, że już więcej mi się nie chce. Nie wiem, nie rozumiem, nie ogarniam.

Pkt. 3 - pani z paliwowej dyszki, która była tak zasłuchana w douszną muzykę, że trzeba było do niej wydzierać się chóralnie, żeby przepuściła finiszującego wózkarza, miała dużo szczęścia, że wózkarz w nią nie wjechał. Wyhamował w ostatniej chwili. Ekiden sobotni - wyprzedzam truchtającą panią, pochłoniętą obsługą swojego ajfona. Kiedy pani zauważa mnie kątem oka, reaguje nerwowo i rzuca mi się pod nogi, próbując wyprzedzić biegnącego przed nią pana. Dobrze, że miałam, gdzie uskoczyć i że umiem zredukować bieg pod górkę, a następnie docisnąć gazu, bo mogłabym zaliczyć bliskie spotkanie z chodnikiem, a już na pewno mieć ajfona pani wbitego pod żebra. Ponieważ sama nie biegam z muzyką (nie lubię), może nie potrafię zidentyfikować się z upodobaniami melomanów na trasie. Noale na coraz tłoczniejszych biegach, odcinanie się od świata przy pomocy decybeli, wydaje mi się naprawdę słabym pomysłem.

Pkt. 7 - znów - nie wiem, nie rozumiem, nie ogarniam. 

Pkt. 12 - zilustruję anegdotą. Na pewnym biegu doganiam kolegę, który twardo trzyma się za 3 czy 4 dziewczynami. Pytam go po chwili "A co Ty tak za dziewczynami ganiasz?". A on na to "Mniej śmierdzi". Nie ma jak biec przez dłuższy czas w okolicy bomby biologicznej - ja przyspieszam, bomba przyspiesza, ja zwalniam - bomba zwalnia. Wszystko traci sens - bieg, ściganie się, nawet życie. Pozostaje tylko walka o jedno "wyjść ze strefy rażenia". Albo paść. Z wrażenia. [PeEs Wiem, że koszulki techniczne z czasem przestają się dopierać.]

Pkt. 14 - Biegniemy z mężem po lesie, a z naprzeciwka leci owczarek niemiecki. Jego pani woła z daleka "proszę się nie bać, on nie gryzie!". Owczarek skacze na męża i przyładowuje mu kagańcem w splot słoneczny. Pani twardo "on się tak tylko bawi, pan się nie boi!". Zeszłej zimy bardzo chciał się ze mną bawić młody labrador, puszczony samopas pod Zamkiem Ujazdowskim. Wołam do właściciela, żeby zabrał psa, bo cuś dziwnie skacze do mojej ręki. W końcu czuję zaciskające się na niej zęby i wrzeszczę "pan podejdzie i weźmie tego psa, bo mnie właśnie ugryzł". Właściciel, nieporuszony, odpowiada mi, że nie podejdzie, bo pies musi się nauczyć przychodzić na zawołanie. Dobrze, że było naście stopni mrozu i na ręce miałam ze 3 warstwy. Skończyło się na obolałych kłykciach. 

Pkt. 16 - ostatnio widziałam skipy w wykonaniu kogoś, kto, nie mając ku temu żadnych uprawnień ani kompetencji (poza tym, że sobie amatorsko biega) poprowadził trening, na którym pokazywał innym, jak robi się m.in. skipy właśnie. Ta osoba nakręciła jeszcze filmik i wrzuciła go do sieci. Nie jestem instruktorką LA, ale widziałam w życiu trochę poprawnie zrobionych skipów. To, co zostało zaprezentowane na filmiku, nadawało się raczej do archiwum Ministerstwa Głupich Kroków. Znów - nie wiem, nie rozumiem, nie ogarniam. Chwila moment - wiem jedno: nieprawidłowo robione skipy bardziej szkodzą niż pomagają. 

Pkt. 17 - od czasu do czasu na forach biegowych pojawiają się wątki, w których miano prawdziwych maratończyków przyznaje się tylko tym, którzy przebiegli cały maraton (tzn. nie zrobili przerwy na marsz), przy czym zawsze powstają wątpliwości co z przerwą na siku lub poważniejsze biznesy na boku bądź zwolnieniem na parę łyków picia przy bufetach. Z drugiej strony, widuje się wątki lub posty, w których biegający wolniej nabijają się z biegających szybciej, pisząc, że nie potrafią cieszyć się biegiem, są spięci i w ogóle nie czują bluesa. W sumie dochodzę do wniosku, że ani jedno ani drugie mnie nie wkurza, tylko znowu - nie wiem, nie rozumiem, nie ogarniam. 

Dodalibyście coś do listy?