Telenowela

Dawno, dawno temu wyobrażałam sobie, że tzw. siedzenie w domu z dzieckiem to po prostu sielanka. Dziecko głównie śpi, bawi się, czyta książeczki, po cichutku rysuje, na spacerze chodzi za rączkę, je, co mu się da, a mama - wyspana, zadbana, z mnóstwem czasu na wszystko -  realizuje te pasje, na które nie miała czasu, gdy tyrała na etacie.

Buhahahahahaha!!

Nie narzekam, tylko zostałam dotknięta bessą czasową - nie wiem, gdzie i kiedy wyparowują kolejne kawałki dnia.

Mam nadzieję, że koniunktura się zmieni i stanę wreszcie na nogi.

A propos nóg: złamanie story ciągnie się jak wenezuelski teletasiemiec, którego najnowsze odcinki właśnie zamierzam streścić.

Nowięctak:

Już następnego dnia po powrocie z Brazylii (chlip, chlip) pomknęliśmy na clubbing. Wszyscy trenują do Biegu Niepodległości, a ja dreptałam 3 x 10 minut z 3-minutowymi przerwami + 6 x 100 m marszu tyłem, przeplatanego 100-metrowym biegiem (nieco żwawszym) + rozciąganie ze szczękaniem zębami. Było bosko.

Wpadłam w ciąg, więc w czwartek poszłam na siłownię, z której wyszłam na miękkich nogach.

A potem zaczął się zasuw na wielu frontach, zatem następna aktywność sportowa przypadła na niedzielę - wycieczka do Lasu Kabackiego. Ledwo oddychałam z przejęcia, bo to było pierwsze bieganie po Lesie od niezapomnianej niedzieli poprzedzającej mój feralny skok na nogę. Z tego wszystkiego, zamiast pamiętać o stopniowaniu wysiłku, potruchtałam przez 13 min, zrobiłam 3 min przerwy, po czym puściłam się galopem przez prawie 20 minut. Po prostu leciałam, leciałam i leciałam. No i doleciałam. Wróciłam z bolącym ścięgnem Achillesa.

Które bolało w poniedziałek, wtorek, środę. W czwartek trochę mniej, więc zaryzykowałam wycieczkę na warsztaty ze stabilizacji, prowadzone przez Agnieszkę i Olka. Na warsztatach okazało się, że za Chiny Ludowe nie stanę na lewej nodze na odwróconym bosu, bo boję się, że spadnę na prawą nogę i znowu coś w niej złamię. Oraz, że: nie podskoczę ani nie klęknę na piłce, bo - patrz wyżej.

Świr totalny.

W piątek zabrałam Achillesa do Cudotwórcy, który znowu doprowadził mnie do łez.

Wczoraj byłam na nowym Bondzie. Oh, James...

Dzisiaj znowu pojechaliśmy do Lasu Kabackiego. Miałam sobie spokojnie potruchtać w systemie 8 min truchtu + 2 min marszu, a tu - akuku. Wczoraj spadły potworne ilości śniegu, który zdążył się lekko stopić i zmieszać z ziemią oraz połamać konary drzew rosnących wzdłuż duktów. W związku z powyższym, zamiast spokojnego truchtu miałam skrzyżowanie aquarunningu z biegiem przez płotki, a, gdybym tak bardzo nie bała się skakania, mogłabym poćwiczyć skoki wzwyż, zamiast przełazić nieomal w kucki pod przeszkodami. Ale było fajnie! Cieszyłam się każdą minutą tego biegania (wyszło ich 40), ubawiły mnie nawet przemoczone do cna buty (ostatnio miałam takie na maratonie w Sztokholmie).

Achilles podczas biegu nie bolał wcale, za to dał do wiwatu po południu i to mimo porządnego rozciągnięcia.

Ale tak łatwo ze mną nie wygra.

Miłego tygodnia!

PS. Nie wiem, czy dam radę napisać coś więcej o wakacjach, więc wklejam jeszcze trochę zdjęć. Wydaje mi się, że to było tak dawno...

Przesiadaliśmy się w Lizbonie

Aktywne plażowanie

Nie tylko my łapaliśmy witaminę D

Idąc przez wieś

Droga do Lagoinhi przy odpływie

Nasza przecznica