Powroty

Biegam!

Jestem na wakacjach.

Po 3 latach przerwy (1,5 godziny w międzyczasie nawet nie liczę) przypięłam się do latawca, założyłam deskę i - wbrew swoim mało optymistycznym przewidywaniom - nie wyskoczyłam przy pierwszym starcie, zarabiając po drodze łupnięcie krawędzią deski w głowę lub piszczele, aby przez chwilę być szarpaną po wodzie przez szalejący na splątanych linkach latawiec. Onienienie. Wystartowałam, pohalsowałam i szykuję się na kolejną wyprawę na płaską wodę, bo do pływania po tutejszych falach nie namówi mnie nikt.

Ćwiczę.

Nie mogę w to wszystko uwierzyć!

Wracając do punktu pierwszego - historyczny moment nastąpił w piątkowy poranek. Ironman obudził nas przed 6 rano, więc wykorzystałam okazję. Założyłam ciuchy biegowe, buty, soczewki, swojego Gacka (wyładowana bateria), zdjęłam swojego Gacka, założyłam Gacka mężowego (działał i szybko złapał satelitę) i ruszyłam spod drzwi ostrożnym truchcikiem. Z braku leśnych duktów, potruchtałam w stronę plaży, licząc na połacie piachu ubitego po odpływie. Przeszłam w kopnym piachu przez wydmę i wróciłam do truchtu już na brzegu. Miałam rozpaczliwie powolne tempo, bo to pierwszy bieg (nie licząc rozgrzewki na siłowni) od 15 tygodni i 5 dni, a poza tym biegłam pod wiatr, który codziennie nagradza miłośników sportów wodnych prędkością oscylującą wokół 30 węzłów. Zgodnie z zaleceniami Pana Doktora truchtałam przez 5 minut, po czym przechodziłam do 5-minutowego marszu. Wracałam z wiatrem, osiągając tempo o minutę na kilometr lepsze i wkładając dużo wysiłku w to, żeby nie odfrunąć. Po drodze spotkałam dwóch biegaczy i jedną rowerzystkę. Wróciłam do domu po 27 minutach, w szampańskim nastroju.

Kolejny trening biegowy zrobiłam dziś - tym razem 32 minuty truchtomarszu lub marszotruchtu. Nie wiem, jak daleko pobiegłam - patrząc na punkt orientacyjny w postaci wraku na wydmie, pewnie kilkaset metrów dalej niż w piątek. Biegło mi się, mimo wiatru, znacznie lepiej. Może dlatego, że wzruszenie nie dławiło gardła ;)

Po powrocie zrobiłam sobie jeszcze domorosłą siłownię na trawniku. Pożyczyłam gumę do ćwiczeń od kolegi, więc mogłam poćwiczyć i siłowo i stabilizacyjnie, a nawet użyć tej gumy zamiast taśmy do rozciągania. Rozciąganie było więcej niż porządne - wczorajsze pływanie, dzisiejsze bieganie i siłowanie - wszystko upominało się o dobry stretching.

A skoro o stretchingu mowa, przed samym wyjazdem zdążyłam jeszcze polecieć na zajęcia z rozciągania dla maratończyków (i nie tylko), prowadzone przez Agnieszkę i Olka. Jak zwykle było ciężko, ale owocnie.

Noga do tej pory nie bolała, ale dzisiaj chyba trochę przeholowałam, więc siedzę grzecznie, stukam w klawiaturę, ciesząc się na jutrzejsze pływanie, pojutrzejsze bieganie i w ogóle - z tego, że już nie jestem taka połamana.

Miłego tygodnia!