Z biegiem dni

Nie mogę uwierzyć, że tak długo nic nie napisałam. Obiecuję poprawę! Na Helu nie miałam komputera, a obsługiwanie bloga z komórki napędzanej znikającym wi-fi przerasta moje umiejętności techniczne oraz rezerwy cierpliwości.

Co u mnie?

W dniu wyjazdu na Hel byłam u pana dr, który pozbawił mnie szwów na nodze, zalecił moczenie jej w morzu i pozwolił na wszystkie sporty, w których nie przeszkadza sandał. Czyli na niezbyt dużo, ale zawsze coś.

Hel przywitał nas słońcem. Już następnego dnia było tradycyjnie. Czyli tak:

Kilka następnych dni upłynęło na przemykaniu się między falami deszczu - a to na kawę, a to na plażę, a to na spacer po lesie. Chodziłam coraz więcej, czasami pokonując w ciągu dnia 7-8 km. Wziąwszy pod uwagę wcześniejsze unieruchomienie oraz to, jak strasznie niewygodnie kuśtyka się "z pięty", to było naprawdę dużo.

Apetyt na ruch rósł z każdym dniem.

W końcu wymyśliłam sobie gimnastykę plażową i, w pierwszy słoneczny dzień, zafundowałam sobie coś takiego: brzuchy (bida z nędzą - mięśnie w zaniku!), motylki (leżymy na brzuchu, ręce zginamy pod kątem 90 stopni, z dłońmi na wysokości głowy i wyginamy się do góry), klęk podparty, w którym na zmianę wytrzymujemy 45-60 sek raz z lewą nogą i prawą ręką wyciągniętymi w linii pleców, a potem z prawą nogą i lewą ręką tak samo. A na koniec pompki, w których pomagał mi mąż, trzymając za nogi. I jeszcze solidne rozciąganie.

Czułam się po tej gimnastyce, jakby mi ktoś przypiął skrzydła.

Następne dni były bardzo ciepłe i słoneczne, więc plażę wykorzystywałam głównie do smażenia się pod osłoną wysokich filtrów oraz czytania książek. Oprócz stosu kryminałów, przywiozłam sobie nowe tłumaczenie "Il Gattopardo", czyli dawniej "Lamparta", a teraz "Geparda". Tłumaczenie jest znakomite, książka ponownie mnie urzekła i ponownie spowodowała potworną tęsknotę za Sycylią. Przeczytałam również świetną książkę Filipa Springera "Miedzianka - historia znikania" o maleńkim miasteczku położonym niedaleko Jeleniej Góry, słynącym niegdyś z przemysłu wydobywczego, później żyjącego jako kameralny kurorcik, aż wreszcie wykończonego rabunkowym wydobyciem złóż uranu na potrzeby ZSRR. Na następne wakacje zabiorę może kolejną książkę pana Springera, tj. "Źle urodzone" - o architekturze PRL. Poza tym miłą niespodzianką okazały się kryminały z serii "lubelskiej" autorstwa Marcina Wrońskiego ("Morderstwo pod cenzurą" i "Kino Venus"). Do tej pory byłam niezwykle rozczarowana współczesnymi polskimi "kryminalistami", zwłaszcza tymi, którzy silili się na kryminały historyczne (Krajewski, Lewandowski), a tu przyjemne zaskoczenie. Jeszcze dwie Sary Paretsky (detektyw V.I. Warshawski z Chicago) oraz jedna Janet Evanovich (Stephanie Plum z New Jersey) dla lekkiej zabawy. Księgozbiór zajął pół walizki i ledwo wystarczył do końca wakacji. Zastanawiam się nad pójściem w ślady Midi i zainwestowaniem w Kindle, choć nie wiem, jak pokonam swoją niechęć do czytania z ekranu.

Wracając do sportu, któregoś wieczoru Ironman buchnął jakimś chłopcom piłkę do koszykówki i urządziliśmy sobie rodzinne rozgrywki - mąż, Ironman, moi rodzice i ja. Jak się gra w koszykówkę w sandale? Wbrew pozorom nie przeszkadza AŻ TAK strasznie w dwutakcie (zwłaszcza, jeśli wybija się na koniec z lewej nogi) ani w "osobistych". Nieźle się zmęczyłam! Poza tym trochę się rozciągałam, dużo chodziłam po schodach, ganiałam za Ironmanem i robiłam nodze spa w zimnej wodzie Bałtyku lub ciepłej Zatoce Puckiej.

Wróciłam z mocnym postanowieniem powrotu na siłownię i wykorzystywaniu zazwyczaj zaniedbywanych urządzeń typu rowerek stacjonarny (pan dr pozwolił) czy wiosła. No ale na razie muszę się ogarnąć domowo, co po 2-tygodniowej nieobecności nie jest zadaniem łatwym.

Co z nogą? Są lepsze i gorsze dni. Zdecydowanie nie służy jej upał - puchnie w kostce i wygląda strasznie. Po dłuższym chodzeniu pobolewa. Jednak wszystko jest lepsze od gipsu i kul! Wczoraj minęło 6 tygodni od złamania. Jeszcze 2 tygodnie do kontroli z rtg. Jeśli wszystko będzie dobrze, sandał pójdzie w odstawkę, a ja zacznę naukę normalnego chodzenia na dwóch nogach. I, na co bardzo liczę, wrócę do biegania!

Tęsknię straszliwie. 

PS. Ironman wykazywał zainteresowanie sportami wodnymi.