Zrastanie

Cierpliwie zrastam piątą kość śródstopia, odliczając ubywające z opakowania zastrzyki przeciwzakrzepowe. Te zastrzyki robi mi mąż, bo od dziecka odczuwam paniczny strach przed igłami. Kiedy byłam malutka, pani pielęgniarka w przychodni rozwaliła mi żyłę i zostawiła z krwawiącą ręką, bo musiała poszukać odpowiedniej igły. Wina była, oczywiście, moja, bo byłam chuda i miałam "dziwne" żyły. No i tak, do tej pory mam waciane nogi (lub, jak mówią w moim ulubionym języku - nogi z ricotty), gdy idę na pobranie krwi. Zrobienie sobie samej zastrzyku w brzuch to ten sam kaliber frajdy co np. wyrwanie sobie samej paznokci albo zębów.

A teraz coś milszego: jeśli wierzyć panu doktorowi, u którego byłam w środę i który zlecił mi zrobienie rtg po nastawieniu (na ostrym dyżurze nie bawią się w takie głupstwa), nie jest wykluczone, że pożegnam się z gipsem już za 9 dni, czyli po dwóch tygodniach od złamania!! Będę musiała nosić stabilizator i raczej nie wyjdę od razu na rozbieganie ani trening siłowy, ale pozbycie się buły (ma wkładkę filcową w środku!!) oznacza niebagatelne podniesienie stopy życiowej.

Leżę zatem na kanapie i wpatruję się w tę zacementowaną stopę, przesyłając jej pozytywne myśli oraz pokorne prośby o szybką rekonwalescencję.

W międzyczasie przekonałam się, że warto być wysportowaną i zaprawioną na siłowni na wypadek, gdyby wiele czynności życiowych trzeba było wykonywać na jednej nodze. Przydaje się to także do chodzenia o kulach. Myślę, że po wykurowaniu prawej stopy, będę w stanie robić pełne przysiady na lewej nodze, a pompki - trzaskać jak komandos.

Gdyby ktoś martwił się, że cross fit jest dyscypliną niebezpieczną - uspokajam! To nie wina cross fitu, tylko ja jednak jestem Hanią, która wiecznie miała albo zwolnienie z wuefu z powodu niekończących się przeziębień, albo dostawała z tego wuefu 3 na semestr, wyciągane na 5 na koniec roku, żeby nie psuć czerwonopaskowego świadectwa. Tak więc trudno się dziwić, że po kilku latach wzmożonej aktywności sportowej, "coś" mi się wreszcie przytrafiło. Cross fit nadal polecam, bo uważam, że jest to taka forma wysiłku, dzięki której, w 25 minut można zmęczyć się bardziej niż przez godzinę tradycyjnych ćwiczeń siłowych, trenując przy okazji różne partie mięśni w połączeniu z wytrzymałością.

Zanim jednak zaczęłam marzyć o życiówkach, robić pompki z wyskokiem i trenować pod górski maraton, zaczynałam dosyć skromnie:

Któregoś dnia sprawdziłam, że niedaleko mojego domu są zajęcia sportowe dla kobiet. Poszłam na takie, podczas których miało się wzmacniać brzuch. Zajęcia wyglądały tak: 30 minut rozgrzewania się, polegającego na wskakiwaniu w różnych konfiguracjach tanecznych na step, 10 minut ćwiczeń na brzuch, 10 minut rozciągania. Ta niekończąca się rozgrzewka była koszmarem na żywo dla kompletnie nieskoordynowanej ruchowo gapy. Nie mogłam w ogóle załapać, która noga kiedy i gdzie, co z rękami, a instruktorki i zgromadzone dziewczyny, wyglądały jakby nic innego w życiu nie robiły, tylko pląsały na tym przeklętym stepie. Po 20 minutach mordęgi poczułam klepnięcie w plecy. Odwróciłam się. Stojąca za mną dziewczyna powiedziała: "Słuchaj, idź do ostatniego rzędu, bo przez ciebie wszystkie mylimy krok."

Miłej reszty weekendu!

Jeszcze skaczę! (foto A. Senk)

PS. Zastanawiałam się, czy jest sens prowadzić blog biegowy, skoro nie biegam, ale tak bardzo lubię tu pisać, że nie mogę się powstrzymać!