Kanapon

To już niezaprzeczalne - robi się ze mnie kanapon. Większość dnia spędzam leżąc na kanapie, z jedną nogą bardziej. W zasięgu rąk gromadzę takie dobra jak: picie, książki, telefon, laptop. Wstaję tylko, kiedy muszę albo, co zdarza się coraz częściej, kiedy od tego leżenia boli mnie wszystko i czuję narastającą irytację.

Cóż tu kryć - cierpię na syndrom odstawienia. Nie potrafię przywyknąć do bezruchu, do ograniczonej mobilności, do tego, że najprostsze czynności życiowe są teraz wyrafinowanymi operacjami logistyczno - gimnastycznymi. Z drugiej strony, cieszę się małymi sukcesami, np. tym, że potrafię w staniu na jednej nodze: wyciągnąć Ironmana z łóżeczka, zrobić skłon, włożyć Ironmana do wysokiego krzesełka, załadować i wstawić pralkę / zmywarkę, zaparzyć herbatę (gorzej z doniesieniem jej z kuchni do kanapy, ale opracowałam system przesuwania stołeczka z kubkiem przy pomocy kuli), itp. Mam czas na czytanie kryminałów, a nawet wciągnęłam się w oglądanie Euro (no dobra, nadal jednym okiem, ale od początku do końca).

Skoro o Euro mowa: jutro półfinałowy mecz Włochy - Niemcy. Oddałabym pół królestwa i rękę księżniczki za bilet na Stadion Narodowy, ale pozostanę przy kibicowaniu Squadra Azzurra z kanapy. Przy okazji przypomniałam sobie, jak 6 lat temu, podczas Mistrzostw Świata w RPA (tak? W RPA?), byliśmy z mężem w Bolonii. Tego wieczoru, kiedy Włochy grały ze Stanami Zjednoczonymi wybraliśmy się do pobliskiego baru na oglądanie meczu i kibicowanie z autochtonami. W barze zostaliśmy przy wejściu zapytani, komu kibicujemy, na co unisono odpowiedzieliśmy "Italia!". Znalazło się dla nas piwo, znalazło się miejsce na jakichś pufach, czy kanapie. Po chwili zorientowaliśmy się, że wszyscy Włosi siedzą na ustawionych w półokrąg pufach, fotelach, kanapach i krzesłach. A na wolnej przestrzeni przed nimi stoją dwa krzesła, na których, tyłem do Włochów, a przodem do gigantycznego telewizora, siedzi jasnowłosa para. Po chwili wydało się - to byli Amerykanie. Przy każdej akcji Amerykanów, gdy para trzymała kciuki i wołała "go, go!", Włosi wbijali w ich plecy ponure spojrzenia. Na szczęście Squadra Azzurra wygrała, więc gli Americani zostali puszczeni wolno. Nie wiem, do jakich scen mogłoby dojść, gdyby zwycięstwo przypadło ich drużynie.

Pamiętam również pierwszy pobyt na Sycylii (ten, podczas którego dziewczyna kolegi zdobywała Etnę w klapkach na obcasach). Wybraliśmy się z mężem do jakiejś knajpki na kolację. Knajpka składała się z dwóch sal i w rogu każdej z nich wisiał na wysięgniku telewizor, obowiązkowo włączony na wieczór z Serie A. Pokazywano fragmenty meczy, a pomiędzy nimi przebitki ze studia. Znawcy piłki nożnej (m.in. Zbigniew Boniek), komentowali pokazywane przebitki. Jeśli jakaś drużyna, np. Roma, strzeliła bramkę, pokazywano obecną w studio miss danego regionu (w tym przypadku Lazio), obowiązkowo ufarbowaną na blond, która wykonywała triumfalny taniec, głównie składający się z potrząsania biustem. Nie wiem, w jaki sposób kelnerzy dawali radę z roznoszeniem ryb i makaronów, ponieważ nie odlepiali wzroku od telewizorów. W pewnym momencie do sąsiedniego stolika podeszła para młodych ludzi. Wyraźnie na randce. Dziewczyna wybrała sobie krzesło, na którym chciała usiąść, chłopak odsunął jej szarmancko inne, po czym usiadł vis-a-vis. Dlaczego tak? Bo dzięki szarmanckim zabiegom dziewczyna siedziała plecami do telewizora, a on mógł połączyć kolację, z randką, meczem i oglądaniem blond miss.

Niezapomniany wieczór.

A, a, a jeszcze pamiętam barek, do którego rano wstępowaliśmy na pyszną kawę (to akurat było na pograniczu Kampanii i Bazylikaty), prowadzony przez dziewczynę z Neapolu, która do "naszej" wioseczki przyjechała za swoim ragazzo. Cały bar udekorowany był szalikami i flagami Napoli, zdjęciami Maradony (jedno, za szkłem, z autografem), zdjęciami kolejnych składów drużyny. Do dziś pamiętam szalik wiszący nad samiutkim barem "Fieri di essere Napoletani" ("Dumni z bycia Neapolitańczykami").

Co prawda Maradona fotografował się z bossami Camorry (i, ponoć, nie tylko fotografował), a włoska piłka nożna przewinęła się przez wiele skandali, a sama za il calcio raczej nie przepadam, ale we wszelkich mistrzostwach kibicuję Włochom bardzo gorąco.

To tyle z życia i wspomnień kanapona.

Za 5 dni kontrola i, jeśli spełnią się moje najskrytsze marzenia, zdjęcie gipsu. Jeśli nie... Będę Wam opowiadać o życiu bocianów, krów, koni i pszczół.