Świat bez tarcia

Nawet na nałóg brakuje mi czasu (jeszcze 8 odcinków do końca!), ale może w końcu udało mi się wyjść z fatalnej passy treningowej. Tylko ćśśśś - bo znowu zapeszę.

Co tu dużo kryć - dwa tygodnie bidy z nędzą.

W zeszłym tygodniu zrobiłam 1 (słownie: jeden) trening - clubbing, ma się rozumieć. Gdyby nie środy na Agrykoli, chyba wróciłabym zaraz do formy sprzed Run Warsaw 2007 (5 km?! taki kawał?!). 

W zeszłą środę pogoda była jeszcze taka se, bo: ciemno (a jak ma być w lutym po 6 po południu?) i -7, ale przynajmniej nie -17. Poważnie potraktowałam kwestię ubraniową: cienkie kalesony, ocieplane legginsy, merynosowy podkoszulek z długimi rękawami, cieniutki polar i trochę ocieplana bluza z kapturem. Do tego polarowy szalik, czapka i rękawiczki. Skarpety zwykłe, buty trailowe Mizuno. Na początku było mi trochę za ciepło, ale potem zrobiło się akurat, gdyż temperatura ciutkę spadła. Zmarzłam dopiero w drodze do domu, mimo ocieplanej narciarskiej kurtki, którą zarzuciłam na wszystkie swoje warstwy.

Wracając do treningu - było tak jak lubię. Tradycyjna rozgrzewka wokół Kanału Piaseczyńskiego, dobiegamy pod schody prowadzące do Zamku Ujazdowskiego i zaczyna się - w górę, w dół, w górę z unoszeniem kolan, w dół, do połowy wysokości schodów wchodzimy wypadami (nisko, nie podpierać się), a drugą połowę pokonujemy znów biegiem (wysoko kolana, wysoko) i jeszcze raz to samo. Potem trucht wzdłuż Trasy Łazienkowskiej w stronę Placu na Rozdrożu, zbiegamy Agrykolą i zaczynamy przysiady. Palce na zewnątrz, szybkie zejście w dół i bardzo powolne podnoszenie się. 15 razy, a po 13 czuję ogień w udach. Wbiegamy tyłem pod górkę, obijając pośladki piętami. Do którejśtamlatarni i w dół. I jeszcze raz przysiady, pod górkę i w dół. A potem to już bułka z masłem, bo zwykłe 4 podbiegi i pętla wokół Kanału Piaseczyńskiego. Rozciąganie w domu. Super. 

Czas do poniedziałku pominę milczeniem.

Poniedziałkowy wieczór spędziłam na warsztatach ze stabilizacji, organizowanym przez ERGO wspólnie z Obozybiegowe.pl, czyli Agnieszką i Olkiem w roli trenerów. Ambitnie zapisałam się do grupy zaawansowanej (zawsze jednakowo mnie rozśmiesza zestawienie siebie z jakąkolwiek sportową grupą zaawansowaną). Na rozgrzewkę dostaliśmy piłki do pilatesu (te duże i kolorowe) oraz zadanie: usiedzieć na piłce bez podpierania się nogami, za to, jeśli się uda, z balansowaniem tułowiem. Po paru minutach udało mi się oderwać wszystkie palce u nóg od podłogi i utrzymać pozycję, ale o balansowaniu czy głębszym oddechu nawet nie było mowy. Potem zrobiło się jeszcze fajniej - spróbujcie klęknąć na piłce. Najpierw w klęku podpartym, a potem się wyprostować. Buhahahaha, że tak powiem. No ale zawzięłam się i już po entej próbie... tadam:

Zdjęcie z zasobów Centrum Biegowego ERGO

Dalej: kładziemy się na piłce na brzuchu, podpieramy z przodu rękami i turlamy tak, żeby piłka znalazła się na wysokości ud. Podnosimy pupy wysoko, wysoko, utrzymując wyprostowane nogi i tak 20 razy. 3 serie. Mięśnie brzucha bolą mnie do dzisiaj, gdyby kogoś to interesowało. Następnie bierzemy drugą piłkę i (teraz będzie najlepsze) robimy klęk podparty - kolana na jednej piłce, a ręce na drugiej. Z dumą wyznaję, że udało mi się wytrzymać ze 30 sekund, po tym jak co najmniej 3 razy zleciałam na podłogę. Po atrakcjach piłkowych, przenosimy się na berety - jedna noga na berecie, na drugiej schodzimy do pozycji takiej jak przy wykrokach i, utrzymując pozycję, turlamy piłkę do kolegi lub koleżanki. 10 razy, 3 serie. Z piłką przenosimy się na równoważnię i rzucamy ją do kolegi lub koleżanki, stojących na drugiej równoważni. Nasze statyczne przerzucanie nie znalazło uznania w oczach trenerów, którzy stwierdzili, że jesteśmy dla siebie za miłe i  powinnyśmy rzucać do siebie tak, żeby zmusić drugą osobę do balansowania całym ciałem. Spojrzałyśmy na siebie z koleżanką i zostałyśmy przy fair play. Potem rzucanie piłką podczas stania w przysiadzie na odwróconym bosu. Na koniec: ćwiczenie z piłką lekarską - jedna noga na piłce, druga w powietrzu, podpieramy się dwiema rękami i po 20 sekundach odrywamy rękę po przekątnej od nogi spoczywającej na piłce lekarskiej. Po czym, w moim przypadku, lądujemy zębami na podłodze.

W środę padał śnieg. To był najbardziej śnieżny dzień tej zimy, dzięki czemu zrobiłam dwa treningi siły biegowej. Pierwszy, kiedy poszłam na spacer z Ironmanem (kiedy pada śnieg, nie opłaca się odśnieżać chodników), a drugi, kiedy pojechaliśmy z mężem na clubbing. Rozgrzewka wokół Kanału Piaseczyńskiego była bardzo przyjemna. Złe przeczucie tknęło mnie, kiedy ominęliśmy schody do Zamku Ujazdowskiego i nie dostaliśmy żadnych przysiadów, wykroków, wypadów ani skipów tyłem u podnóża Agrykoli. I słusznie mnie tknęły, bo trening wyglądał tak: 2 x podbieg pod Agrykolę (nieodśnieżoną, ma się rozumieć), pętelka przez Plac na Rozdrożu do Zamku Ujazdowskiego, na dół schodami i do punktu wyjścia i tak 5 razy. Po pierwszych dwóch podbiegach stwierdziłam, że jest ciężko. Po 4, kiedy, wypluwając płuca, spojrzałam na Garmina, który pokazał 6:20 min/km, doszłam do wniosku, że wracam do domu. Po 5 dostałam wkurwu pospolitego. Po 6 miałam ochotę umrzeć. Przed 7 dowiedziałam się, że mogę odpuścić ostatni, co dodało mi skrzydeł i pozwoliło pokonać 3 kolejne podbiegi w oszałamiającym tempie 7-7:30 min / km. Tak wyglądałby świat, gdyby zniknęły zjawiska fizyczne i nie byłoby tarcia - przebierałoby się nogami w miejscu i rzęziło, żeby przebyć kolejny metr.

Dzisiaj byłam z Ironmanem na sankach w lesie, więc kolejną siłę i stabilizację (część trasy pokonałam z ryczącymi 10 kg na rękach) mam za sobą.

Może jutro znowu pobiegam, czego sobie bardzo gorąco życzę.