Lato, arrivederci!

Kończymy nasze słoneczne wakacje w jeszcze trochę letnim skrawku Europy. I tu dni robią się coraz krótsze - słońce zachodzi przed 7, dość szybko zapada zmierzch i robi się chłodno. Ranki są bardzo rześkie. Myślę sobie ze smutkiem, że następne ciepłe dni przyjdą dopiero w kwietniu (jeśli będziemy mieli szczęście), a potem przypominam sobie miłe aspekty zimy: ośnieżony Las Kabacki, śnieg w górach (narty!!). Jakoś to będzie. 

We wtorek ruszyliśmy się na wycieczkę w okoliczne góry. Nic wielkiego, bo najwyższy szczyt ma trochę ponad 800 m npm, ale widokowo pięknie. Zatrzymaliśmy się na popas i spacer w starożytnym (korzystali z niego już Rzymianie) uzdrowisku - Caldas de Monchique. Dosyć zaskakujące miejsce - widoki i architektura jak w alpejskich kurorcikach plus bujna zieleń palm, pinii, eukaliptusów i mnóstwo kwiatów. Gdyby nie kilka niemieckich wycieczek, które skubią każdy krzak omawiany przez przewodniczkę, nawołują się gromkimi pohukiwaniami, byłoby idyllicznie.

Po powrocie i zakupach w celu uzupełnienia lodówki, mieliśmy dosłownie chwilę na trening. Wybrałam 8 km pierwszego zakresu, bo z niczym innym nie zmieścilibyśmy się w czasie, który został nam pomiędzy powrotem a rozmową telefoniczną, na którą umówiony był mój brat. Zostawiliśmy Ironmana pod jego opieką i ruszyliśmy. Po pierwszym kilometrze na okolicznej pętelce wiedziałam, że to nie jest dzień na powolny cross. Potrzebuję dotrzeć silnik. No i wyszło 8 km bnp z ostatnim kilometrem (tym, który zawiera 700-metrowy podbieg a la Agrykola) w tempie 4:47 min/km. Ten ostatni kilometr poczułam już jako mocny, ale poza tym - nic. Jestem coraz bardziej ciekawa powrotu do Warszawy i biegania po płaskiej nawierzchni.

Powolutku układam sobie plany. Do końca roku będę chciała skupić się na sile, którą ostatnio zaniedbałam. Miałam po prostu fuksa, że w tym roku dużo wyjeżdżałam w niezbyt płaskie miejsca i tylko dlatego nie straciłam jeszcze do końca wszystkiego, co wypracowałam przez parę lat w pieczarkarni. Myślę, że jedno wyjście na porządną sesję jest w zasięgu moich możliwości czasowo - organizacyjnych. Raz w tygodniu będę też chodzić na clubbing. Mam bardzo dużo czasu do maratonu, więc chciałabym sporo uwagi poświęcić sile i technice, wiedząc już, że wyciągam z nich więcej korzyści niż z nabijania kilometrów.

Nietypowe miałam lato. Teraz macham mu na do widzenia i powoli oswajam się z nadejściem mojej ulubionej pory treningowej. 

Teraz z cyklu "polecam":

1. Agnieszka i Olek, czyli duet trenerski z wczasów odchudzających, publikują serię artykułów o najczęstszych błędach treningowych biegaczy - amatorów. Artykuły ukazują się na biegajznami.pl. Pierwszy można przeczytać tutaj.

2. Nie wiem, czy mieliście okazję przeczytać o sukcesach dwojga forumowiczów z bieganie.pl. DOM była piątą kobietą w Maratonie Warszawskim, przybiegając do mety z fantastycznym czasem 2:48:47. Według mnie, warto przeczytać jej własną relację z maratonu i opis treningów. Jak widać, nie trzeba biegać 120 km tygodniowo i katować się cotygodniowymi wielogodzinnymi wybieganiami, żeby osiągnąć taką formę. Drugi forumowicz - Kulawy Pies - Poznań Maraton ukończył w 2:38. Opis jego planu można znaleźć tutaj. Średni kilometraż - ok. 74 km  tygodniowo, przeważnie w 4 wyjściach. Dużo bardzo mocnych treningów jakościowych.

Czasy obydwojga są dla mnie nieosiągalne, jednak metody treningowe - mniej objętości, a więcej jakości - ogromnie mi się podobają. Oczywiście, z zachowaniem wszelkich proporcji, ponieważ mój głęboki trzeci zakres, to tempo ich swobodnych wybiegań.

No to idę trochę popływać (czytaj: potaplać się dyrektorską żabką) i rozciągnąć zastałe gnaty. W ramach pożegnania lata, rzecz jasna. Jeszcze jeden trening na miejscu, a potem - akcja "powrót".

Pisałam, że jest po sezonie...

Widok z południowo-zachodniego krańca Europy

Kurorcik