Nobotak

Chciałabym napisać słowo (lub kilka - naście - dziesiąt - set) usprawiedliwienia apriorycznego.

Mój blog ma prawie 4 lata i przez te 4 lata przygotowywałam się do kolejnych maratonów. Niech je policzę - Triest, Warszawa, Annecy, Sztokholm, Góry Stołowe, czyli pięć (mam wrażenie, że żadnego nie pominęłam). W okresie poprzedzającym każdy maraton, spisywałam regularne swoje treningowe przygody - blog spełniał funkcję swoistego pamiętnika treningowego.

No i tym razem nie będzie.

Powodów jest kilka (naście?). Jeden z najważniejszych - nie mam na razie czasu na regularne blogowanie. Tak, tak, niby spisanie treningów i wrażeń z nich to rachu-ciachu i po strachu, można też przekopiować dane z Gacka, ale tak nie chcę. Nie chcę blogować na odwal się, byle tylko zapełnić czymkolwiek świat wirtualny. Nie lubię pisać w pośpiechu, pod presją czasu, a tak by to w najbliższej przyszłości wyglądało.

I co teraz? Przygotowuję post o kontuzjach - żadne tam kompendium wiedzy, tylko raczej obserwacje, wspomnienia, refleksje. Jeśli w ramach przygotowań do maratonu wydarzy się coś nadzwyczajnego np. stwierdzę, że nie ma fajniejszego środka treningowego od stumetrówek lub znów wpadnę na plan filmowy i ktoś zaproponuje mi główną rolę, nie omieszkam o tym napisać! Myślę, że raz w miesiącu zrobię jakieś podsumowanie treningów, a na pewno przygotuję je po maratonie.

Dzisiaj mogę napomknąć, że mój plan treningowy wygląda nieco inaczej niż zwykle, a nawet całkiem inaczej, gdyż biegam 4 razy w tygodniu. 3 treningi są treningami jakościowymi, jeden - krótszym biegiem spokojnym. Od czasu do czasu zdarzy się dłuższe, spokojne wybieganie, ale żadnych 30-35-kilometrowych tasiemców nie przewiduję.

Zapewniam, że biegam, że ćwiczę, że kręgosłup wydaje się zadowolony z życia, za to tym razem szwankuj ą mięśnie w lewej nodze (łydka, biodrowo-lędźwiowy). Cudotwórca  znów się nade mną znęca raz w tygodniu, pocieszając, że z konsekwencjami dwóch złamań w ciągu 7 miesięcy będę borykać się jeszcze przez jakiś czas. Kupiłam "berety" do ćwiczeń, mata do jogi i ja znów często się do siebie przytulamy - może jakoś to będzie?

Jadę niedługo na 4 dni w Pieniny, więc przed długą przerwą nacieszę się jeszcze górskimi krajobrazami oraz podbiegami i zbiegami.

Mam nowe szosówki (Saucony Cortana 2) oraz dostałam do testowania kosmicznie wyglądające trailówki (Nike Zoom Terra Kiger). Napiszę coś o jednych i drugich, kiedy już zdążę się z nimi bardziej oswoić. Po pierwszym bieganiu w Cortanach (ponad 12 km, ale nie wiem, ile dokładnie, bo Garmin nie zapamiętał danych z treningu) mogę powiedzieć tyle, że na początku miałam wrażenie biegania w baletkach, czyli butach na bardzo cienkiej podeszwie. Dosłownie wydawało mi się, że dotykam skarpetką płyt chodnikowych. Przedziwne.

No i tyle u mnie słychać.