Z życia rekonwalescentki

Na początku sprawy porządkowe: coś się stało temu blogu (oby mu się oczko nie urwało). Zniknęło parę komentarzy i od wczoraj nie mogłam się zalogować. Hm.

A teraz o treningach. Hura!

W środę byłam na Agrykoli. Zabrałam Ironmana, który zaliczył debiut na tartanie. Byli i wujkowie, i ciocia, i tata, i mama - sporo osób do opieki! Dzięki temu zrobiłam trening rekonwalescenta, tzn. 2 km z tętnem poniżej 140 bpm, 1 km raźnego marszu i znów 2 km z tętnem poniżej 140 bpm. Zapomniałam jakie trudne jest powstrzymywanie się przed biegiem w takim tempie, w jakim by się chciało, więc trening kosztował mnie dużo wysiłku psychicznego. No ale teraz tak trzeba, bo antybiotyk to jednak nie przelewki. Na zakończenie zrobiłam 3 maleńkie przebieżki, pchając przed sobą wózek z Ironmanem, choć wózek nie jest biegowy. Skorzystałam z równiuteńkiej nawierzchni na bieżni i z tego, że Ironman wydawał się zadowolony ze zmiany tempa. Rozciągnęłam się, odganiając jednocześnie chmary żarłocznych muszek i wróciliśmy do domu.

Niestety Achilles odezwał się w czwartek rano, ale (na szczęście) miałam umówioną wizytę u Cudotwórcy. I wiecie z czego ten Achilles? Z totalnie zablokowanej (Cudotwórca użył nawet określenia "zabetonowanej") kości krzyżowej. To z niej te bóle w prawej nodze w ogóle i w ścięgnie Achillesa w szczególności. Odblokowywanie przyniosło ulgę, dostałam ćwiczenia do robienia w domu i prikaz rozciągania. I umówiłam się na jeszcze jedną wizytę.

W czwartek spotkałam się też z Ironwoman, zaglądając do jej świetnej knajpki. Choć wpadłam tylko na pół godziny, było tak fajnie, że mam ochotę wrócić. I to nie raz.

Dzisiaj po południu, w związku z tym, że Achilles ucichł, poleciałam do pieczarkarni na trening alternatywny: 20 minut na orbitreku (tętno poniżej 140 bpm), 20 minut na wiosłach (tętno poniżej 130 bpm) i 20 minut rozciągania. Wierzcie lub nie, ale zmachałam się nieziemsko, za to samopoczucie mam wręcz euforyczne. I oczy mi się kleją.

Dobranoc i miłego weekendu!